Najnowszy snippet z Kate Daniels #10

Zgodnie z obietnicą z poprzednich wpisów zapraszamy do lektury (tym razem niestety już krótszego) fragmentu z Magic Triumphs. 

Pokonanie drogi pomiędzy Biohazardem i Kasynem zajęło mi trzydzieści minut, które upłynęły mi głównie na wściekaniu się. Zazwyczaj widok eterycznego białego zamku, podświetlonego kolorowymi światłami i otoczonego fontannami, sprawiał, że przystawałam na moment. Pośród morza ponurych ruin i wszystkich tych praktycznych post-apokaliptycznych budowli był niepodziewaną, ale piękną deklaracją ludzkiej wytrwałości, odporności i pychy. Ale dzisiaj nic mnie to nie obchodziło. Byłam tak wkurwiona, że kiedy dotarłam do zdobnych bram, mój płaszcz był postrzępiony. Wkroczyłam do Kasyna z buzującą we mnie magią. 

Pierwszy czeladnik, który mnie zobaczył, chudy dzieciak z niebieskimi włosami i kolekcją kolczyków umieszczonych w najróżniejszych miejscach, z miejsca zaczął się kłaniać, a gdy tylko wyczuł moją magię, rzucił się do ucieczki. Przecięłam główną salę, ignorując dźwięki i jaskrawe światła, bijące od automatów do gier. 

źródło:pixabay.com

Drogę zastąpiła mi czeladniczka i przełykając nerwowo ślinę, zaczęła -W czym mogę...

Zdobyłam się na heroiczny wysiłek, by utrzymać nerwy na wodzy. Nic z tego, co się wydarzyło, nie było ich winą. -Znajdź kogoś, kto tu rządzi. Teraz. Proszę. 

-W tej chwili szanowna pani! -Biegiem rzuciła się w kierunku schodów na wprost mnie. 

Czekałam. Conlan wpatrywał się jak zahipnotyzowany w taniec świateł rozsiewanych przez automaty. 

Rowena w pośpiechu schodziła po schodach z czeladniczką depczącą jej po piętach. Dzisiaj Rowena miała na sobie suknię w kolorze brązowego granatu, połyskującą przy każdym jej ruchu. W połączeniu z jej doskonałą figurą i nadzwyczaj długimi rudymi włosami -wyglądała jak żywy płomień. Na tle całej tej spowijającej ją czerwieni i brązu, jej zielone oczy wyróżniały się i w tej chwili pełne były niepokoju. 

Dostrzegła Conlana i potknęła się. Czeladniczka rzuciła się do przodu i chwyciła ją, nim Rowena spadła ze schodów. 

-Muszę skontaktować się z moim ojcem. 

Rowena doszła do siebie na tyle, by wydobyć z siebie głos. -Proszę, chodź ze mną. 

Ruszyłyśmy schodami w dół. 

-Co ci się przydarzyło?

-Ojciec mi się przydarzył. 

Nie pytała się już o nic więcej. Schodziłyśmy coraz niżej, zagłębiając się w trzewiach budowli, przemierzając istny labirynt pomieszczeń i wreszcie wychodząc na stajnie wampirów, gdzie w rzędach cel przebywali nieumarli z Kasyna. W ich wnętrzach tkwiły przykute do ścian naprężonymi łańcuchami wampiry i śledziły nas błyszczącymi oczami. Ich plugawa magia skażała mój umysł, niczym tłuste smugi na oknie. 

-Daa phhhf! -stwierdził Conlan. 

-Tak, dokładnie phhhf.

źródło:By Moha112100 - Own work, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=27631797