White Hot Rozdział 15 cz.2

Zapraszamy na drugi fragment finałowego rozdziału White Hot. Z wrodzonej i niczym nieposkromionej złośliwości 😜 urywamy go nieprzypadkowo w bardzo ciekawym miejscu, obiecując jednocześnie, że jutro będziemy mieć dla Was jeden z najzabawniejszych (naszym skromnym zdaniem) momentów w całej trylogii HL. Prosimy o cierpliwość i zapraszamy już do lektury!


Wyszły z mojego gabinetu, a ja zadzwoniłam do Rogana. Odebrał natychmiast. -Tak?

-Najprawdopodobniej nie będziemy musieli oblegać fortu. Moje siostry idą z nami. 

Nie odpowiedział przez dłuższą chwilę. -Co zatem powinienem przygotować?

-Zespół uderzeniowy na tyle duży, by bez problemu poradził sobie z zatrzymaniem Olivii Charles. Ale nie będziemy musieli szturmować zamku. 

-Jesteś tego pewna?

-Tak. 

-Nie sprawiasz wrażenia zachwyconej tym pomysłem. 

-Bo nie jestem -to nie był najlepszy moment na wyjaśnianie wszystkich problemów związanych z używaniem magii przez Catalinę. -Wszystko co musimy zrobić, to dostarczyć Catalinę w pobliże jak największej grupy ludzi, broniących fortu. Zaufasz mi? -nie chciałam, żeby zabrzmiało to jak pytanie. 

-Okay -odpowiedział. 

Milczenie przedłużało się. Tak bardzo chciałam go zobaczyć. 

-Gdzie jesteś? -zapytał. 

-W moim gabinecie. A ty gdzie jesteś?

-Przed twoimi drzwiami frontowymi. 

Serce zabiło mi szybciej. Wstałam, opuściłam żaluzję w gabinecie, zamknęłam na zamek drzwi pomiędzy korytarzem prowadzącym do części biurowej i resztą domu. I otworzyłam drzwi wejściowe. Schował telefon i wszedł do środka. Przeszliśmy do mojego biura. Zatrzasnęłam drzwi za nami, jego ramiona otoczyły mnie, a jutro zniknęło. Całował mnie długo i namiętnie. Wspomnienia leżącego obok mnie nagiego Rogana przemknęły mi przed oczami. Całowałam go i całowałam, skubiąc jego wargi, pieszcząc jego język, kradnąc mu oddech….

Mój telefon zadzwonił. Zignorowałam go. 

Jego telefon zapiszczał. 

Ożył interkom i dobył się z niego głos Berna. -Nevada, gdzie jesteś? Muszę z tobą porozmawiać. To pilne. 

Telefon Rogana zapiszczał ponownie. A potem wyemitował pojedynczy pisk wysokiej częstotliwości. Rogan warknął i podniósł komórkę do ucha. -Tak?

Cienki głos po drugiej stronie raportował coś z ekscytacją. Rogan przewrócił oczami. -Tak. Tak. Nie. Załatwcie to. Tak. 

Rozłączył się i rzucił telefon na blat biurka. Komórka prawie natychmiast zaczęła dzwonić. Rogan wbił w nią spojrzenie, jakby była jadowitym wężem. 

-Odbierz -powiedziałam. 

Odwrócił się do mnie. Na jego twarzy nie pozostał nawet ślad Szalonego Rogana. Widziałam tylko sfrustrowanego jak diabli mężczyznę. -Kiedy to się wreszcie skończy, gdziekolwiek tylko zechcesz, tylko ty i ja. 

-Czy ta chata w górach istnieje?

-Tak. 

-To zabierz mnie tam. 

Dziesięć minut później weszłam do Szałasu Zła, by zastać obie moje siostry nachylające się nad komputerem Bernarda. 

Twarz mojego kuzyna była blada. -Augustine przesłał nam to. 

Wcisnął klawisz i na ekranie pojawił się film, ukazujący ultranowoczesne wnętrze gabinetu Augustina w MADM. Kamera była ustawiona nieco na prawo i za Augustinem. Drzwi do biura stały otworem. Zazwyczaj matowe szklane ściany oddzielające jego gabinet od reszty pomieszczeń agencji, teraz były przezroczyste, dzięki czemu mieliśmy dobry widok aż po recepcję. Liny nie było na jej stanowisku. Zamiast niej krzesło zajmował młody mężczyzna, całkowicie pochłonięty pracą na swoim komputerze. Nigdy wcześniej go nie widziałam, a i on prawdopodobnie nie miał pojęcia o moim istnieniu. 

Wysoka kobieta szła korytarzem w kierunku gabinetu Augustina. Jej twarz pokryta była siecią zmarszczek. Trzymała się prosto, jej siwe włosy były gustownie ułożone, a ciemnobrązowe oczy rzucały wyzwanie każdemu, stającemu na jej drodze. Za nią podążało dwóch ochroniarzy ubranych w garnitury, szerokich w barach, krótko ostrzyżonych i wyglądających niczym klony z matrixa. 

Augustine podniósł się z fotela. -Dzień dobry, pani Tremaine. Czemu zawdzięczam tę wizytę?

Obrzuciła go uważnym spojrzeniem. Sprawiała wrażenie drapieżnego ptaka oceniającego swoją ofiarę. Poczułam lodowaty dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Robi to. 

Victoria Tremaine obróciła się na pięcie bez jednego choćby słowa wyjaśnienia i ruszyła tam, skąd przyszła. 

Założyłam kamizelkę kuloodporną Scorpion, hełm, kombinezon bojowy i mocne buty. Ludzie Rogana zaproponowali mi lekki pistolet maszynowy, ale postanowiłam pozostać przy swoim Desert Eagle. Z nim czułam się lepiej.

źródło:pixabay.com

Przywarliśmy do ziemi w teksańskich chaszczach, ciągnących się wzdłuż ogrodzenia, okalającego fortecę Olivii Charles. Przed nami samotny strażnik siedział w wartowniczej budce.
Czułam się jak żółw. Jak na miłość boską moja matka i babka mogły nosić na sobie coś takiego całymi latami?
Obok mnie Arabella, mająca na sobie taki sam strój, stroiła głupie miny, robiąc sobie selfie. Echh….
-Pamiętasz o drodze ewakuacyjnej? -zapytałam.
Skinęła głową. -Udajemy się na północ, szybki sprint, pięć mil przez zarośla do helikoptera Rogana. Załapałam. Przestań się przejmować.
Na drodze dojazdowej pokazała się limuzyna, która zbliżyła się do bramy i stanęła obok wartownika.
-Jesteś pewna, że to zadziała? -zapytał Cornelius.
-Tak -odpowiedziałam.
Martwiłam się o niego. Nie wziął ze sobą żadnego ze swoich zwierząt ani broni. Przynajmniej nic, co mogłabym zauważyć. Jego twarz była spokojna, wzrok nieobecny.
Coś dziwnego działo się w jego głowie.
-Chodzi mi tylko o to, że twoja siostra jest taka nieśmiała -wymamrotał. -Spędziłem w twoim domu blisko tydzień i prawie w ogóle ze sobą nie rozmawialiśmy.
Okno w limuzynie opuściło się. Z miejsca, w którym się znajdowałam, nie mogłam zajrzeć do wnętrza wozu, ale wiedziałam, kto tam był. Melosa za kierownicą, gotowa w mgnieniu oka postawić swoją tarczę; na miejscu pasażera moja siostra, a z tyłu Rivera, uzbrojony po zęby.
Strażnik coś powiedział.
Dawaj Catalina. Potrafisz to zrobić.
Brama otworzyła się szeroko. Wartownik wyszedł ze swojej budki i stanął obok samochodu.
-Okay - podniosłam się na nogi.
Kilka metrów dalej Rogan wyszedł zza drzewa. Gdyby sprawy przybrały nieciekawy obrót, zamierzał zrównać z ziemią wartownię wraz ze strażnikiem. Strąciłam z siebie resztki gałęzi i liści, i pobiegłam do limuzyny. Wokół mnie zaroiło się od ludzi z zespołu uderzeniowego Rogana. Wszyscy z nich zostali wybrani przez niego osobiście. Pojawił się też Cornelius, zrzucający resztki kamuflażu z ramion. A na koniec dołączył do nas Rogan.
Obiegliśmy samochód i otoczyliśmy strażnika, który na nasz widok puścił do nas oko. Jego twarz zmieniła się i oto mieliśmy przed sobą znajomą doskonałość w postaci Augustina. -Tym razem wziąłeś ze sobą na akcję dzieci? Niżej już się chyba nie dało upaść, co Rogan?
-Co ty tu robisz? -zapytał Rogan.
-Nie mógłbym tego przegapić. I jeszcze pozwolić wam napawać się chwałą zwyciezców. No i zdobyć informacje, które bardzo mnie interesują -Augustine poprawił okulary na nosie. -A zatem zaczynamy?
Limuzyna ruszyła przed siebie. Podążyliśmy za nią.
Drugi punkt kontrolny zamajaczył przed nami.
-Czy tam jest już prawdziwy strażnik? -zapytałam.
-Tak.
Limuzyna zatrzymała się, okno od strony kierowcy zjechało w dół i nawet z odległości poczułam nikłe dotknięcie magii, jakby spadła na mnie kropla deszczu. Żołnierz opuścił swój posterunek i podszedł do samochodu. Chwilę póżniej samochód potoczył się dalej, w kierunku wartowni, znajdującej się przy drzwiach wiodących do fortecy. Widzieli nas. Broń skierowała się w naszym kierunku.
Żołnierz idący za samochodem pomachał ręką do strażników. Limuzyna zatrzymała się. Strażnicy z bronią gotową do strzału dołączyli do kumpla z drugiego posterunku.
-Czym tak dokładnie jest twoja siostra? -zapytał Augustine.
-Zobaczysz -tak po prawdzie nie było dla tego nazwy. Nigdy wcześniej nie objawił się taki talent, a przynajmniej nie został zarejestrowany. Tyle że to było coś, czego nie dawało się zapomnieć. -Tylko nie patrz wprost na nią, kiedy już się zacznie.
Żołnierze odblokowali masywne drzwi wejściowe. Jeden z nich podszedł do drzwi od strony pasażera i otworzył je. Catalina wysiadła z samochodu. Żołnierz zamarł za nią w oczekiwaniu. Sprawiał wrażenie w pełni zrelaksowanego. Na jego twarzy można było dostrzec rodzaj usłużnego zainteresowania, charakterystyczny dla boyów hotelowych. Melosa też wysiadła z wozu. Oczy miała okrągłe i rozszerzone ze zdziwienia.
Catalina obróciła się do nas i nam pomachała. Przyspieszyłam, starając się zmniejszyć, dzielący nas dystans. Starszy mężczyzna w szarym mundurze powitał nas uśmiechem.
-Jesteście jej przyjaciółmi?
-Tak -odpowiedziałam.
-Jak miło. Proszę, wejdźcie. Pokażę wam wnętrze. Trafiliście na porę obiadową.
Catalina lekko się spięła i przestąpiła próg fortu. Dwóch wartowników podniosło się z krzeseł. Starszy żołnierz skinął im ręką. -Chodźcie z nami.
Przeszliśmy przez wąski korytarz, skręciliśmy w prawo, potem w lewo. W ustach czułam smak miedzianej monety. Nigdy nie powinnam się na to zgadzać. Przed nami za otwartymi drzwiami dostrzegliśmy dużą stołówkę.
Ludzie Rogana zatrzymali się i wszyscy z nich założyli stopery do uszu. Przedyskutowaliśmy ten manewr podczas planowania operacji. Gdyby weszli do tej mesy, mogliśmy nie mieć już zespołu uderzeniowego. Rogan, Cornelius, Arabella, Augustine i ja podążyliśmy za Cataliną do środka. Powiedziałam im, że to zły pomysł. Mimo to zdecydowali się to zrobić.