White Hot Rozdział 15 cz.3

Zgodnie z obietnicą zapraszamy na jeden z naszych ulubionych fragmentów White Hot.
Mamy nadzieję, że Wam także się spodoba. Love is all around...


Co najmniej sześćdziesiąt osób siedziało przy stołach i jadło lunch. Wszyscy zamarli i wbili w nas wzrok. 

Moja siostra uśmiechnęła się. -Cześć!

-Cześć? -ze zdziwieniem w głosie odezwała się kobieta z najbliższego stołu. -Kim wy jesteście?

-Ja jestem tylko dzieckiem. 

Wszystkie oczy były utkwione w niej. 

-Chodzę do szkoły Cedar High. Nie uwierzylibyście, co przydarzyło mi się na wczorajszej lekcji matematyki. 

Rogan zerknął na mnie. 

-Patrz -wyszeptałam. 

-Siedziałam w swojej ławce, kiedy nagle Dace Collins zerwał ze swoją dziewczyną. 

W pomieszczeniu znajdowało się sześćdziesiąt osób i nikt nie jadł. Siedzieli w całkowitym bezruchu. 

-Zrobił to na oczach całej klasy. Jego dziewczyna zaczęła płakać. To było takie ambarasujące. Nie wiedziałam, co mam zrobić. 

Panowała idealna cisza. 

-Dace Collins jest skończonym palantem -odezwał się wreszcie mężczyzna po lewej. 

-Pewnie, co do diabła sobie myślał? - dorzucił młody gość po prawej. -Jakim trzeba być dupkiem, by robić takie rzeczy?

-Nie martw się skarbie -pierwsza kobieta pocieszała moją siostrę. -Nie przejmuj się tym. On nie jest tego warty. 

-Jak śmiał, stawiać cię w takiej sytuacji? Nie powinnaś się czuć tak zażenowana ich zachowaniem -dodała kolejna kobieta. -Chcesz, żebyśmy poszli i go dorwali? Powiedz słowo, a zaraz ruszymy. 

Starszy żołnierz kiwnął głową w kierunku tłumu. -Jake i Marsha, wyprowadźcie pojazd z garażu, znajdźcie tego Dace’a i przywieźcie go tutaj. Damy mu tu lekcję dobrych manier i nauczymy go, jak traktować damę. 

-Nie, nie, już wszystko w porządku -zaprotestowała Catalina. Dorwanie Dace’a Collinsa byłoby ciężkim zadaniem. Szczególnie, że był on fikcyjną postacią z Kłamców, najnowszej młodzieżowej telenoweli. -Chcielibyście usłyszeć resztę tej historii?

-Tak -kilkanaście głosów odezwało się jednocześnie. -Tak, prosimy. 

Ludzie wstali od stołów i zbliżyli się, formując półokrąg wokół Cataliny. 

-Stop, jesteście już wystarczająco blisko -powiedziała. 

Nie chcieli się zatrzymywać, ale mimo to posłusznie stanęli. 

-Naprawdę chcę wam opowiedzieć resztę tej historii, ale czy najpierw moglibyśmy zawołać resztę ludzi? Oni też pewnie będą chcieli dowiedzieć się, co się stało. 

Starszy mężczyzna przyłożył mikrofon swojej krótkofalówki do ust. -Cały personel ma się natychmiast stawić w mesie. -Spojrzał na Catalinę, uśmiechając się do niej miękko. -Zaraz tu będą. 

-To dobrze. Proszę usiądźcie. 

Wszyscy usiedli na podłodze. Oddanie jaśniało na ich twarzach. Obok mnie Cornelius też zaczął zginać kolana. Złapałam go za przedramię i przytrzymałam w pozycji stojącej. 

-Mój przyjaciel zamierza zrobić dziurę w tej ścianie, o tam - Catalina wskazała na przeciwległą ścianę. -Żebyśmy mieli więcej światła. 

-To świetny pomysł.

-Tak, więcej światła nigdy nie zaszkodzi. 

Szturchnęłam Rogana. Podniósł swoją dłoń i na murze pojawiło się pęknięcie, rozrastając się do szerokiej na sześć metrów dziury w zbrojonym betonie. 

-Większa -wymamrotałam. Arabella może potrzebować szybkiej drogi ewakuacyjnej. 

Otwór rozrósł się dwukrotnie. 

-Jeszcze większa. 

Ściana eksplodowała. 

-Dziękuję! -zareagowała Catalina. 

-Jesteś tak miły -jeden z żołnierzy zwrócił się do Rogana. -Cieszę się, że ma tak miłych przyjaciół. 

-Czy to twój brat? -chciała wiedzieć jedna z kobiet.

-Nie, to chłopak mojej siostry.

-Masz siostrę! To wspaniale. Ja też mam siostrę.

Nowi ludzie zaczęli napływać do mesy. Prowadził ich atletycznie zbudowany mężczyzna z długą blizną na twarzy. Zobaczył nas i jego oczy zwęziły się. -Co do diabła się tutaj dzieje?

-Opowiada nam historię -odpowiedział starszy mężczyzna. -Musisz tego posłuchać, Gabe. Naprawdę zarąbista sprawa. 

-Czy wam wszystkim odpierdoliło?

-Witaj Gabrielu -odezwała się moja siostra. -Witajcie wszyscy. 

W oczach Gabriela zaszła wyraźna zmiana. Podniósł rękę. Nieśmiały uśmiech zagościł na jego twardej twarzy. -Cześć. 

-Opowiadałam wam o Collinsie -kontynuowała Catalina. -Tak. Dace jest jednym z tych chłopaków ni w pięć ni w dziewięć. Ani nie jest dobrze zbudowany, ani nie jest za mądry. Po prostu włóczy się po szkole i stara się wyglądać cool…

Wszyscy wpatrywali się w nią, zaabsorbowani każdym słowem. 

-Musimy iść -wymamrotałam. 

Rogan otrząsnął się, jakby właśnie się przebudził. 

-Zaczekajcie -zaoponował Augustine. -Chcę wysłuchać tego do końca. 

-Nie, nie chcesz. 

-Ależ chcę, to fascynująca historia -wyszeptał z przekonaniem Augustine. 

Rogan złapał jedną ręką Augustina, drugą objął Corneliusa i wyprowadził ich obu za drzwi. 

-Masz wszystko pod kontrolą? -zapytałam Arabellę. 

Skinęła głową. -Nie dostaną jej. 

Wyszłam z mesy i zamknęłam za sobą drzwi. Oczekujący na nas zespół uderzeniowy przejął Augustina i Corneliusa, i poprowadził korytarzem. Byliśmy jakieś 20 metrów od stołówki, kiedy obaj zatrzymali się i obejrzeli przez ramię. 

-Co to było? -zapytał oszołomiony Augustine.

-Miłość -odpowiedziałam. -Oni ją kochają.

źródło:unsplash.com/autor Bart Larue

-Czy to dlatego Matilda lubi ją tak bardzo? -zwrócił się do mnie Cornelius. 

-Nie. Catalina nigdy nie używa swojej magii na bliskich jej osobach. Matilda lubi ją, bo moja siostra jest całkiem miła i dobrze opiekuje się nią. Mamy mniej więcej trzydzieści minut. Im dłużej znajdują się pod jej wpływem, tym bardziej ją kochają. Na koniec będą chcieli ją dotknąć. Będą pragnęli zdobyć choć fragment jej ubrania albo jeszcze lepiej kosmyk włosów czy palec. I nie będzie mogła tego powstrzymać. Za dwadzieścia minut Arabella będzie musiała wydostać ją stamtąd albo rozerwą ją na strzępy. 

-Ale co z Arabellą? -zapytał Cornelius.

-Ona i ja jesteśmy uodpornione na działanie uroku Cataliny. Ona jest naszą siostrą. Już i tak kochamy ją, jak tylko możemy.