Wildfire Rozdział 8 cz. 10

Przed nami finał rozdziału ósmego Wildfire. Zaskakująco jest on całkiem... nie, nie będziemy nic zdradzać. Zapraszamy do lektury i mamy nadzieję, iż przysporzy Wam ona tyle samo przyjemności, co nam.

Wysiadłam z samochodu i wpisałam kod przy drzwiach wejściowych. 

Mama i babcia Frida wciąż siedziały w kuchni, kłócąc się o coś cichymi głosami. W momencie kiedy weszłam, ich dysputa urwała się. 

Zdjęłam łańcuszek i położyłam diament na stole. 

-Oooo, niezła błyskotka -babcia Frida spoglądała na klejnot. -Co to jest?

-To jest szesnaście milionów dolarów. 

Siadłam ciężko na krześle. Moja matka i babcia wpatrywały się we mnie bez słowa. 

-Szesnaście milionów dolarów? -mama wreszcie odzyskała głos. 

-To zielono-niebieski diament. Sa tylko trzy takie na świecie. Próbowałam mu go zwrócić, ale odmówił jego przyjęcia. Zatrzymamy go na jakiś czas. Możemy umieścić go w jakimś bezpiecznym miejscu, tak bym mogła oddać go przy pierwszej sposobności?

-Czy on się oświadczył, a ty się nie zgodziłaś? -zapytała się babcia Frida.

-Nie. Nie oświadczył się. To prezent pod choinkę. To była miła kolacja. -To nie była wina Rogana, że Sturm zrujnował jej zakończenie. 

Moja matka pocierała skronie. -Gdzie możemy coś takiego schować? Nie mamy żadnego sejfu. 

-Mogę wsadzić to do zamykanego pudła na zapasową amunicję, a ty będziesz trzymała je w swojej sypialni -zaproponowała babcia Frida. 

-Zróbmy tak. I proszę, nie mówcie o niczym moim siostrom.- Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, było strzelanie sobie selfie z Łzą Egejczyków przez moje siostry. 

Wstałam i podeszłam do lodówki. Zobaczmy, jajka, bita śmietana, masło… Mieliśmy  gdzieś jeszcze czekoladowe wiórki. 

-Co ty robisz? - zapytała mama. 

-Czekoladowy mus. 

-Teraz? -zdziwiła się babcia Frida. 

-Tak. 

Trzydzieści minut później, kiedy zamknięty diament tkwił już pod moim łóżkiem, chwyciłam mój ulubiony T-shirt do spania z kosza ze świeżym praniem i spakowałam go wraz z laptopem i zestawem do makijażu do brezentowej torby. Wzięłam w obie ręce blachę do pieczenia z sześcioma kubkami wypełnionymi musem oraz małym pojemnikiem ze świeżą bitą śmietaną i pomaszerowałam do kwatery Rogana. 

Bug wciąż tkwił na swoim stanowisku pracy. Jego twarz rozjaśniła się, kiedy mnie zobaczył. -Hej!

-Hej. Jakieś wieści?

-Żadnych więcej telefonów. Cisza. Co jest w tej blaszce?

-Mus czekoladowy. 

-Dlaczego?

-Bo Rogan go lubi. Dobranoc. 

-Dobranoc. 

Weszłam po schodach i stanęłam przed drzwiami do sypialni Rogana. Chwyciłam za klamkę i weszłam do środka. Siedział przy biurku z twarzą oświetloną blaskiem, bijącym z ekranu komputera. Miał na sobie spodnie od dresu i biały T-shirt. Gołe stopy. To był Rogan w trybie spoczynkowym -rozluźniony, zmęczony i niezaprzeczalnie pociągający. 

Odwrócił się i zobaczył mnie. Na jego twarzy uwidoczniło się zdziwienie. Nie sądził, że przyjdę do niego dzisiaj. Myślał, że jestem na niego wściekła. Głupi, głupi Rogan. 

Podeszłam do małej lodówki w rogu pomieszczenia, którą -jak odkryłam ostatniej nocy- służyła mu do schładzania napojów i wsadziłam do środka blaszkę. Było ciasno, ale udało się. Ruszyłam teraz do szafy z prawej, zdjęłam buty, ściągnęłam pończochy, zrzuciłam sukienkę i odpięłam biustonosz. Nareszcie. Nie było nic tak dobrego, jak zdjęcie biustonosza po ciężkim dniu. Wciągnęłam na siebie mój nocny T-shirt, podeszłam do umywalki i zmyłam z siebie barwy wojenne. Pozbycie się makijażu zajęło mi chwilę. Dobrze było czuć chłodną podłogę pod stopami, nieuwięzionymi dłużej w tych może i eleganckich, ale i strasznie niewygodnych szpilkach. 

Wreszcie z umytą twarzą i wyszczotkowanymi zębami, złapałam laptop i wskoczyłam do łóżka Rogana. Położyłam się na brzuchu z nogami w kierunku zagłówka. Przez ostatnie półtora tygodnia zaniedbywałam sprawdzanie swojej poczty. A mojej skrzynce odbiorczej były rzeczy, których nie mogłam ignorować, takie jak rachunki i faktury. 

Jakąś minutę później Rogan przeciął pomieszczenie, otworzył lodówkę i zajrzał do środka. 

Cisza wydłużała się. 

Skupiłam się na e-mailach. Zazwyczaj po takim okresie miałabym przynajmniej jedną czy dwie nowe sprawy, ale nic nie znalazłam. Houston zamarło w oczekiwaniu na to, czy przejdziemy próby, czy też nie. Jeżeli nam się nie uda, konsekwencje dla naszej agencji mogły być poważne i nie byłam pewna, czy damy radę się z tego podnieść. Jeszcze większa presja, jakby brakowało mi napięcia i emocji w moim życiu. 

E-mail od Berna.  Rano mogę mieć coś dla ciebie. Cóż, pożyjemy, zobaczymy. 

E-mail od Rivery. Dziwne. Dobry wieczór, panno Baylor. Prosiłaś szpital, by poinformowano cię, kiedy Edward Sherwood obudzi się. Jest już w pełni świadomy. Eskortowałem Ryndę Sherwood w drodze do niego tego wieczoru. Dom Sherwoodów ma nowego szefa ochrony i Edward Sherwood jest obecnie chroniony 24 godziny na dobę. 

Dom Sherwoodów ponownie próbował odgrodzić mnie od siebie. Co za idioci. Odpisałam Riverze krótkie podziękowania. 

Rogan siadł na łóżku obok mnie z laptopem na skrzyżowanych nogach. W ręce trzymał jeden z kubków z musem, na który nałożył łyżeczkę bitej śmietany. 

źródło:pixabay.com

-Jeszcze się nie ścięło -powiedziałam mu. 

-Mniejsza z tym. 

Na ekranie jego laptopa widniała żółta kartka papieru pokryta w całości starannym pismem. 

-Co czytasz? -zapytałam się. 

-Notatki mojego ojca -odpowiedział, wsadzając do ust łyżkę musu. -Miał zapiski, dotyczące każdego potencjalnego zagrożenia. Te dane odnoszą się do Sturma. Mówiłaś, że nie potrafisz gotować.
-Nie potrafię. Nie mam na to czasu, ale to nie oznacza, że nie wiem, jak coś przyrządzić. 
Skinęłam głową, przesuwając się bliżej niego, tak że teraz dotykaliśmy się i wróciłam do przeglądania e-maili. Jego palce błądziły po moich plecach. Robił to nie odrywając wzroku od laptopa. Jakby upewniał się, że jestem blisko niego. 

Zdałam sobie sprawę, że o czymś takim właśnie marzyłam. Byśmy mogli wracać każdej nocy do domu, do siebie. 

Nie zawsze musiały być tylko krew, porwania i wystawne kolacje. Mogło być też coś takiego. Coś tak dobrego.