Wildfire Rozdział 12 cz. 2

Po świąteczno-sylwestrowym odpoczynku/szaleństwach/obżarstwie/lenistwie/wyjazdach/spotkaniach powoli wracamy do szarej (przynajmniej za oknami) prozy życia. Tymczasem w Houston nadal trwa pościg za uprowadzonymi dziećmi, w który włączą się dosyć niespodziewane "postaci". Będzie się działo i wszystko bynajmniej nie skończy się na dzisiejszym fragmencie.
Zapraszamy do lektury!!!

Coś niebieskiego przemknęło obok nas po poboczu. Wystawiłam głowę za okno. Zeus. 

-Za tym kotem! Bern!

Mój kuzyn skręcił na pas awaryjny i przyspieszył przy akompaniamencie klaksonów, sunąc pomiędzy zwartą linią samochodów, a betonowymi zaporami, wznoszącymi się wzdłuż krawędzi autostrady. 

Niebieski tygrys pędził w dół jezdni na swoich potężnych łapach. Jego ogon zwijał się i prostował przy każdym skoku. Końcówki macek rozłożyły się wokół jego szyi, niczym jaśniejąca korona z turkusową gwiazdą na końcu każdego fleuronu. Nawet gdybym miała żyć sto lat, nigdy nie zapomnę tego widoku. 

Zeus skoczył nagle do przodu i na lewo, lądując na dachu samochodu na środkowym pasie. Łapy bestii zaczęły się ześlizgiwać z obłej karoserii. Zeus zachwiał się, skoczył do przodu i znalazł się na pace czarnego Forda 150. Bern nacisnął hamulec. 

Futro Zeusa nastroszyło się. Skóra na pysku pofałdowała się, gdy z gardła dobył się okrutny warkot i bestia obnażyła kły jak sztylety. Końcówki macek jarzyły się na czerwono. Magia grzmotnęła. Kula karmazynu uderzyła w samochód i wgryzła się w niego. Ford zjechał ze swojego pasa, zderzając się z niebieską Hondą Civic. Siła uderzenia wyrzuciła Civica w bok, tuż przed naszą maskę. Ford ze zgrzytem przetoczył się na pobocze, wciąż z warczącym Zeusem na pace. 

Cholera. 

Bern wdusił klakson. Kobieta w Civicu wymachiwała rękami i kręciła się bezsensownie. Byliśmy zablokowani. 

-Bug, to nie biały Chevrolet, ale czarny Ford! -wystawiłam głowę przez okno i wydarłam się. -Z drogi!

Kobieta wywróciła oczami. 

-Zjedź z drogi!

Kierowcy za Hondą ponaglali kobietę trąbieniem. Ta w odpowiedzi wyciągnęła komórkę. Kurwa! Będzie tu tak siedzieć, dopóki nie przyjadą gliniarze. 

Bern wciąż dusił klakson. 

Coś łupnęło o nasz samochód. Ford Explorer zakołysał się i zatrzeszczał pod naporem dużego ciężaru. Odwróciłam się i zobaczyłam w tylnej szybie coś ciemnego. Dach kabiny zaczął się zapadać do środka. Wyciągnęłam swój pistolet. 

Ogromna, kudłata łapa opuściła się na maskę, potem kolejna, a po chwili olbrzymi tułów niedźwiedzia zasłonił nam słońce. Sierżant Miś zsunął się z dachu wozu i wylądował przed samochodem. Podreptał w kierunku Civica.

źródło:pixabay.com

Kobieta upuściła telefon. 

Potężny grizzly nachylił się nad Hondą i popchnął. Mały samochód przesunął się z powrotem na pas obok. Sierżant Miś wziął rozpęd i skoczył, lądując na naszej masce. Ford zaskrzypiał. Niedźwiedź prześlizgnął się dalej i stanął na jezdni za nami. Jego duża głowa zasłaniała prawie w całości tylne okno. Pazury zazgrzytały o metal. Tylna klapa otworzyła się i grizzly wspiął się do bagażnika. Nawet ze złożonym trzecim rzędem siedzeń, ledwo się tam mieścił. 

Bern obrócił się powoli i spojrzał na mnie oczami wielkimi jak spodki. 

-Uciekają nam! -wrzasnęłam na niego. -Jedź!

Otrząsnął się z otępienia i nacisnął na gaz. Ford wyrwał do przodu. Przyspieszaliśmy gnając poboczem. 

Przed nami znów błysnęła karmazynowa magia. 

-Bug? -powstrzymywałam się, by nie potrząsać telefonem. -Bug?

-…tak?

-Czarny Ford F-150, jadący po pasie awaryjnym I-10 tuż za zjazdem na Fry Road. Miej go na oku. 

Zapadło milczenie. -Dron właśnie wystartował. Dotarcie na miejsce zajmie mu kilka minut. 

Jezdnia wznosiła się, gdyż zbliżaliśmy się do estakady. Gdybyśmy teraz spadli z pasa awaryjnego, byłoby po nas. 

Przed nami czarny samochód miotał się dziko, co i rusz ocierając się o betonowy mur, odbijając się od niego, zbliżając się do linii samochodów i gwałtownie hamując. Zeus przywarł do podłogi paki. Kierowca najwyraźniej próbował zrzucić zwierzę. 

-W tym pick-upie są dzieci - warknął Bern. 

-Nie wydaje mi się, żeby o to dbał. 

Strzały zabrzmiały jak seria petard. Niski ryk rozdrażnionego mięsożercy rozbrzmiał w odpowiedzi. 

Bern przyspieszył do 45 mil na godzinę. Nasz Explorer dotknął betonu po prawej z nieprzyjemnym zgrzytem. Bern szarpnął kierownicą i wyrównał nasz tor jazdy. 

Odległość pomiędzy nami a F-150 zmniejszała się. 

-Prawie go mam -wycharczał Bern z dzikim wyrazem twarzy. 

Przed nami pojawił się znak zjazdu na Westgreen Road. 

-Zjedź tutaj -modliłam się. 

Kierowca pick-upa nacisnął na klakson. Linia samochodów na moment rozerwała się, a w powstałą lukę wcisnął się czarny Ford. 

Cholera jasna. 

Bern zaczął trąbić. Sierżant Miś ryczał. Samochody po naszej lewej przyhamowały i  udało nam się wrócić z powrotem na jezdnię. Wsadziłam sobie palec w lewe ucho i potrząsnęłam nim mocno, by pozbyć się piszczenia. 

Ford był zaledwie kilkadziesiąt metrów przed nami, ale teraz przyspieszał i się oddalał. Otarł się o samochód po lewej, odbił w prawo i zahaczył o betonowe bariery. Serce zamarło mi na moment. 

Osłony wytrzymały. 

Pick-up wyglądał na stary, jego paka była poszczerbiona i powgniatana w wielu miejscach. Prawdopodobnie ukradziony. A to oznaczało, że nie mieli żadnych fikuśnych opon, pozwalających dalej jechać mimo ich przebicia. 

-Nie szarp teraz za bardzo - wychyliłam się przez okno. 

-Dzieci -przypomniał mi Bern. 

-Pamiętam. 

Albo uda mi się przestrzelić im opony i zatrzymać ich, albo rozbiją się gdzieś zaraz i wypadną z autostrady. Wycelowałam w tylne, prawe koło i nacisnęłam spust. 

-Trafiłaś? -zapytał Bern. 

-Tak. 

Przy takiej odległości i względnie niewielkiej prędkości kule kalibru .40 musiały przebić oponę na wylot i powietrze powinno już z niej uciekać. 

Sekundy mijały. 

Zobaczyłam, jak opona robi się płaska. Czarny pick-up zwolnił nieco. 

-Obserwuję czarnego Forda -odezwał się Bug. -Dzieci są w środku. Powtarzam, dzieci są w środku. 

Kolejna eksplozja czerwonej magii rozświetliła pakę pick-upa. Zeus wciąż się nie poddawał. 

Zjazd na Mason Road. Z tego też nie skorzystali. 

-Helikopter nadlatuje -poinformował nas Bug. 

-Za ile będzie nad nami? -zapytałam.

-Cztery minuty. 

W ciągu najbliższych czterech minut mogło się zdarzyć od groma rzeczy. Uderzenie w coś, przetoczenie się przez zapory i spadnięcie z estakady mogło zająć ledwie sekundy. Obraz zmiażdżonego, wywróconego samochodu stanął mi przed oczami. Nie mogliśmy na to pozwolić. 

Sierżant Miś zaryczał donośnie. 

-Jeżeli spróbujemy jechać szybciej, rozbijemy się -zwróciłam się do niego. -Albo oni się rozbiją. 

-Rozumiesz, co on mówi?

-Nie, ale mogę się domyślać. Musimy zadbać, by dzieciom nic się nie stało. Po prostu jedź za nimi.