Magic Triumphs Prolog

Dzisiaj mamy dla Was niespodziankę. Zamiast nowego fragmentu Sweep of the Blade, IA podzieliła się z wszystkimi swoimi fanami początkiem Magic Triumphs. Na jej blogu pojawiły się dwa pierwsze, nie w pełni jeszcze zredagowane, ale od jak dawna oczekiwane - rozdziały Kate Daniels Nr 10.
Niniejszym mamy przyjemność zaprosić Was do lektury prologu. Na początek przypominamy jeszcze oficjalną zapowiedź finału historii KD. A kolejne fragmenty postaramy się publikować sukcesywnie w ciągu najbliższych dni, o ile tylko czas i łącze pozwolą nam na to.
Pozdrawiamy wiosennie i mocno żałujemy, że za starzy już jesteśmy na wagarowanie;-)!

Kate przebyła długą drogę, od kiedy była dziewczyną samotnie zmagającą się z paranormalnymi problemami w odmienionej Atlancie. Przez ostatnie lata

zdobyła przyjaciół i przysporzyła sobie wrogów. Znalazła miłość i założyła rodzinę z Curranem Lennartem, byłym Władcą Zwierząt.

Ale dla możnych tego świata jej magia jest zbyt silna, by pozwolono jej żyć w spokoju. 

Kate zawarła z ojcem niepewny rozejm. Ale kiedy Roland zaczyna na powrót szukac slabych punktow w jej obronie, Kate wie, że prędzej czy później konfrontacja będzie nieunikniona. Wyrocznia zaczyna mieć wizje pełne krwi, ognia i ludzkich kości.
Na progu domu Kate pojawia się tajemnicza skrzynia i groźba wojny ze starożytnym wrogiem, który prawie zniszczył całą jej rodzinę, staje się realna.  Czas pokoju dobiega konca.

Kate Daniels nie widzi innego wyjścia, jak tylko połączyć siły z najbardziej nieprawdopodobnymi sprzymierzeńcami. Wie, że zdrada jest nieuchronna. Wie, że może nie przeżyć nadchodzącej bitwy. Ale musi spróbować.

Dla jej dziecka.

Dla Atlanty.

Dla świata.

Magic Triumphs

Prolog

Ból z bioder rozszedł się po całym moim ciele, rozdzierając je na strzępy. Zagryzłam zęby. Męka trwała tak długo, że zdawało mi się, iż nie wytrzymam już sekundy dłużej. I wtedy ból ustąpił. Bez sił opadłam w wodę. 

Andrea przyłożyła mi do twarzy zimna ściereczkę. -Już prawie. 

Curran ścisnął moja dłoń. Oddałam mu uścisk. 

Ponad nami sklepienie jaskini odbijało wodne refleksy. Pieknie…

-Nie odpływaj -ostrzegł mnie Doolittle. 

Mogłabym zamknąć oczy tylko na moment. Jedną chwile. Byłam tak zmęczona. 

-Czy to zawsze zajmuje tyle czasu? - zapytała moja ciotka. 

-Czasami tak -odrzekła Evdokia z dłonią na moim brzuchu. 

-Mi to nigdy nie zajmowało aż tyle.

-Każda kobieta jest inna -zauważyła Andrea. 

Znowu poczułam skurcze. Zagryzłam zęby. Miałam wrażenie, jakby kości pękały mi na pół. Po chwili wszystko puściło, a ja opadłam na plecy. 

-To trwa już szesnaście godzin - warknęła ciotka. -Jest wyczerpana i wycierpiała już wystarczająco dużo. Zróbcie coś. Dajcie jej jakieś tabletki, które wasza cywilizacja tak uwielbia. 

-Nie możemy podać jej żadnych leków -odezwała się Evdokia spokojnym głosem. -Już na to za późno. Dziecko jest w drodze. 

-Daj jej coś albo zabiję cię stara wiedźmo.

-Jeżeli coś jej podamy, możemy zrobić krzywdę dziecku -wtrąciła się Andrea. 

Dziecko. To wyrwało mnie z maligny. Byliśmy w Lesie Wiedźm, w jaskini z magicznym źródłem. Wyczuwałam pracujące na zewnątrz zgromadzenie, dzięki któremu jaskinia okryta była nieprzenikalną zasłoną magii. Jak długo dawało się ją utrzymać, mój ojciec nie mógł nas znaleźć. Przynajmniej teoretycznie. 

Wokół mnie rozpryskiwała się woda z magicznego źródła. Leżałam w kamiennym zagłębieniu z głową na krawędzi niecki i nogami zwróconymi w stronę podziemnego rozlewiska. Evdokia stała pomiędzy moimi nogami, zanurzona po pas w wodzie. Doolittle trwal w pogotowiu z prawej. Było tu zbyt wielu ludzi.

Chwycił mnie kolejny skurcz. Ból rozdzierał mnie od środka.

Przyj -nakazał Doolittle. -Przyj. Właśnie tak, dobrze...Dobrze.

-Dasz radę -odezwał się Curran. -Nie poddawaj się, kochanie.

 Złapałam mocno jego dłoń i zaczęłam przeć. Przeszył mnie obezwładniający rozbłysk bólu i nagle wszystko stało się łatwiejsze.

-Jeszcze raz -powiedział Doolittle.

-Przyj -ponagliła mnie Evdokia - Nie z takimi rzeczami sobie radziłaś.

-Przyj. Raz jeszcze.

Nie miałam już na nic sił, ale jakimś cudem zdobyłam się na jeszcze odrobinę wysiłku i nagle moje ciało stało się tak lekkie. Przeszyła mnie fala bólu, gorąca i wręcz kojąca. Zamrugałam.

-Gratulacje! - Evdokia uniosła coś z wody i zobaczyłam mojego syna. Był czerwony i pomarszczony, i był najpiękniejszą rzeczą, jaką dane mi było zobaczyć w całym moim życiu. Łapczywie wciągnął powietrze i zapłakał.

Curran uśmiechnął się do mnie szeroko -Udało ci się, kochanie.

Moja ciotka prześlizgnęła się po powierzchni wody niczym przejrzysty cień. Evdokia podała jej mojego syna i Erra wzięła go, utrzymując w swych niematerialnych ramionach siłą czystej magii. Impuls mocy przeskoczył z niej na dziecko i przez moment mój syn zajaśniał magią.

-Oto moja krew - duma wibrowała w glosie Erry. -Spójrzcie na Księcia Shinar i wiedzcie, że jest doskonały!

Ponad nami zabuzowała magia. Poczułam ją nawet przez zasłonę stworzoną przez wiedźmy. Mój ojciec nadchodził.

Ciotka przemieniła się w obłok czystej, lśniącej magii, która wirowała wokół mojego syna, spowijając go w kokonie jej mocy i chroniąc samą esencją Erry.

Ostrze magii Rolanda uderzyło w wiedźmią zaporę. Przez nieznośnie długi ułamek sekundy bariera opierała się jego mocy, ale ta wbijała się w nią coraz głębiej i głębiej. Jeszcze chwila i przebije się.

Nigdy nie dostanie mojego syna.

Moc wyrwała się ze mnie w skumulowanym strumieniu bólu. Włożyłam w to każdą cząstkę pozostałej mi siły. Moja magia wyrwała się na spotkanie najeźdźcy. Woda w podziemnym jeziorku uniosła się do góry, odsłaniając dno rozlewiska.

Słowa mocy spływały z moich ust. -Zapomnij. Ani dzisiaj, ani kiedykolwiek.

Zmagaliśmy się, pomiędzy nami wibrowała magia, strumienie mocy skręcały się i wiły niczym żywe stworzenia.

Ostrze naparło, wspierane całą mocą Rolanda.

Krzyknęłam, a w moim głosie nie było bólu, lecz sama wściekłość. Wypełniła mnie magia, ziemia podzieliła się ze mną mocą, której tak bardzo potrzebowałam i którą skierowałam teraz przeciwko swojemu ojcu.

Ostrze skruszyło się.

Woda z pluskiem wypełniła nieckę. A ja padłam na wznak. Mój ojciec przegrał.

Udało mi się. Poradziłam sobie z wszystkim.

Curran wskoczył do wody. Erra wypuściła ze swoich objęć naszego syna i Curran przytulił go do piersi. Moja ciotka przemieniła się. Coś dziwnego przepłynęło pomiędzy nią, a Curranem, ale byłam zbyt zmęczona, by się tym przejmować.

Curran podszedł bliżej i podał mi dziecko. Przytuliłam je do siebie. Był taki drobny. Taki delikatny. Życie, które wraz z Curranem stworzyliśmy.

Curran otoczył mnie ramionami i przyciągnął nas oboje ku sobie.

-Imię dziecka - odezwała się Erra.

-Conlan Dilmun Lennart - odpowiedziałam. Pierwsze imię należało do ojca Currana, Drugie pochodziło od Erry. To była nazwa starożytnego królestwa, które według niej miało go chronić.

Conlan Dilmun Lennart wtulił się w moja pierś i zapłakał. Nic nie mogło brzmieć piękniej niż ten krzyk.