Najnowsze wieści z bloga Ilony Andrews plus snippet z Kate Daniels

Ostatnio na blogu Ilony Andrews zapanowała cisza, by nie powiedzieć stagnacja, co w połączeniu z alarmującymi newsami i obrazami, ukazującymi efekty przejścia huraganu Irma przez Florydę, skłoniło co niektórych fanów do wyrażania zaniepokojenia kondycją Ilony i Gordona (wiemy, że Andrew, ale skoro sami często tak o sobie mówią, to cóż zrobić;-)

Wreszcie wczoraj na ilona-andrews.com pojawiła się uspokajająca informacja o tym, iż brak aktywności był wywołany tylko i wyłącznie intensywnym poszukiwaniem nowego domu.

Z zamieszczonych na blogu wieści wynika, iż ich oferta na zakup posiadłości została zaakceptowana, co oznacza, iż wkrótce oboje powinni skupić się mniej na rynku nieruchomości, a bardziej na literaturze;-)

źródło:usnplash.com/autor Philippe Tarbouriech

Jak by nie było -z własnego doświadczenia wiemy, iż wszelkie przeprowadzki są dosyć traumatycznym doznaniem, więc nie pozostaje nam nic innego, niż dołączyć się do gratulacji związanych z wyborem nowego domostwa i życzyć Ilonie i Gordonowi bezproblemowych przenosin.

Tymczasem w ramach rekompensaty za ostatni brak kontaktu z fanami pojawił się nowy snippet z najnowszej Kate Daniels.
Tradycyjnie zapraszamy zatem do lektury:


Łupnięcie wyrwało mnie ze snu. W mgnieniu oka, nim mój mózg zauważył, że byłam na nogach, trzymałam Sarrat i poruszałam się szybko.
Zamarłam na moment z wzniesioną szablą.
Przez szczelinę pomiędzy zasłonami wpadał do wnętrza wąski pasek mglistego światła przedświtu. Magia dominowała. Po mojej lewej w małym pokoju dziecięcym, który Curran wydzielił z naszej sypialni, Conlan stał w swoim łóżeczku w pełni rozbudzony.
W pokoju nie było nikogo oprócz mnie i mojego synka.
Łup-łup-łup.
Ktoś dobijał się do moich frontowych drzwi. Zegar na ścianie wskazywał za dziesięć siódma. Prowadziliśmy tryb życia zmiennokształtnych- kładliśmy się późno i na pewno nie wstawaliśmy bladym świtem. Każdy, kto nas znał, był tego świadom.
-Uh-oh! -odezwał się Conlan.
Uh-oh było ok. -Zaczekaj na mnie- wyszeptałam. -Mama musi się czymś zająć.
Poruszając się szybko i cicho, wybiegłam z sypialni i zamknęłam za sobą drzwi.
Łup-łup-łup.
Chwila, moment, już idę. Zaraz będziesz miał okazję wyjaśnić, o co ten cały hałas.
Przebycie klatki schodowej pomiędzy drugim piętrem a wzmacnianymi drzwiami frontowymi zajęło mi jakieś dwie sekundy. Chwyciłam dźwignię, przekręciłam ją w bok i opuściłam metalową klapkę, zasłaniającą wizjer. Brązowe oczy Teddy'ego Jo spoglądały na mnie.
-Co do diabła robisz tutaj? Wiesz, która jest godzina?
-Otwórz drzwi - Teddy Jo odetchnął głęboko -To nagły wypadek.
Zawsze był jakiś nagły wypadek. Moje całe życie składało się z kryzysów i nagłych wypadków. Odryglowałam drzwi i otworzyłam je. Wpadł do środka. Jego zmierzwione wiatrem włosy sterczały w każdym możliwym kierunku. Z twarzy odpłynęła mu cała krew, a oczy miał zupełnie dzikie.
Nieprzyjemne uczucie zalęgło się w moim żołądku. Teddy Jo był Tanatosem, greckim aniołem śmierci. Przerażenie go wcale nie było takie łatwe. A mi się wydawało, że ostatnio było za spokojnie.
Zamknęłam drzwi i zaryglowałam zamki.
-Potrzebuję pomocy -rzucił szybko.
-Czy ktoś w tej chwili jest w niebezpieczeństwie?
-Nie żyją. Wszyscy nie żyją.
Cokolwiek się stało, było już po wszystkim.
-Musisz pójść ze mną i to zobaczyć.
-Możesz mi wyjaśnić, o co chodzi?
-Nie -złapał mnie za rękę. -Musisz iść ze mną natychmiast.
Spojrzałam wymownie na jego dłoń zaciśniętą na mojej ręce. Puścił ją.
Poszłam do kuchni, wyjęłam z lodówki dzbanek mrożonej herbaty i nalałam ją do wysokiej szklanki. -Wypij to i spróbuj się uspokoić. Pójdę się teraz ubrać i znaleźć kogoś do opieki nad Conlanem, a potem ruszymy razem.
Wziął szklankę. Ręce mu się trzęsły.
Pobiegłam na górę, otworzyłam drzwi i prawie wpadłam na synka. Conlan uśmiechnął się do mnie szeroko. Miał moje ciemne włosy i szare oczy Currana. Miał także jego poczucie humoru, co doprowadzało mnie do szału. Conlan zaczął raczkować, a później chodzić wcześnie, bo już w wieku dziesięciu miesięcy, co swoją drogą było typowe dla zmiennokształtnych, i teraz biegał już z pełną prędkością. Jego ulubiona zabawa polegała na uciekaniu przede mną, chowaniu się za meblami i zrzucaniu wszystkiego z płaskich powierzchni. Jeżeli coś się rozbiło, zdobywał dodatkowe punkty...
-Mama musi iść do pracy -ściągnęłam długi T-shirt, który służył mi za nocną koszulę i złapałam za sportowy biustonosz.
-Baddaadada!
-Mhm. Jasne, że też bym chciała wiedzieć, gdzie dokładnie jest twój tata -na tej jednej z tych jego wypraw.
-Dada? -Conlan ożywił się.
-Jeszcze nie -odpowiedziałam, sięgając po dżinsy. -Powinien wrócić jutro albo pojutrze.
Conlan tupał wokół mnie. Poza wczesnym chodzeniem i niepokojącą umiejętnością wspinaczki, nie wykazywał żadnych oznak bycia zmiennokształtnym. Nie zmienił kształtu podczas narodzin i nie zrobił tego do dnia dzisiejszego. Mając trzynaście miesięcy powinien już regularnie przemieniać się w małe lwiątko. Doolittle znalazł w krwi Conlana Lyc-V, obecne w dużej ilości, ale wirus nadal pozostawał uśpiony. Zawsze byliśmy świadomi tego, że tak może pozostać, bo moja krew zjadała wampiryzm i Lyc-V na śniadanie i prosiła o dokładkę. Ale jednocześnie wiedziałam, że Curran miał nadzieję, iż jego syn będzie zmiennokształtnym. Podobnie Doolittle. Mag medyczny Gromady wciąż wypróbowywał różne strategie, by obudzić bestię. Tyle że ja zablokowałam tę możliwość.
Jakieś sześć miesięcy temu wraz z Curranem odwiedziliśmy Twierdzę i zostawiliśmy Colana z Doolittlem na mniej więcej dwadzieścia minut. Kiedy wróciliśmy, znaleźliśmy małego płaczącego na podłodze i otoczonego przez trzech na wpół przemienionych zmiennokształtnych, warczących nad nim. Doolittle obserwował ich bacznie. Wykopałam jednego z nich przez okno, a drugiemu złamałam rękę, zanim Curranowi udało się mnie powstrzymać. Doolittle zapewniał mnie, że naszemu dziecku nic nie groziło, a ja poinformowałam go, że z mojego punktu widzenia wyglądało to tak, jakby właśnie torturował moje dziecko dla własnej przyjemności. Mogłam nieco zwiększyć efekt tej wypowiedzi, przytulając jedną ręką Conlana, a w drugiej dzierżąc skąpaną w mojej krwi Sarrat. W rzeczy samej pod wpływem mojej wściekłości Twierdza zatrzęsła się. Od tej pory wspólnie zgodziliśmy się, że kolejne testy nie będą potrzebne.
Nadal zabierałam Conlana do Doolittle na regularne wizyty, a także zawsze kiedy upadł, uderzył się, złapał przeziębienie czy zrobił coś, co dzieci zwykle robią, przyprawiając rodziców o drżenie serca. Ale zawsze obserwowałam ich uważnie przez cały czas.
Zapięłam pas, umieściłam Sarrat w pochwie na plecach i związałam włosy w koński ogon.
-Chodźmy zobaczyć, czy twoja ciocia zajmie się tobą na kilka godzin.
Wzięłam go na ręce i poszliśmy na dół.
Teddy Jo kręcił się po naszym przedpokoju jak tygrys w klatce. Chwyciłam klucze do naszego jeepa i wyszłam na zewnątrz.
-Poniosę cię tam -zaproponował.
-Nie -przecięłam ulicę, kierując się do domu George i Eduarda. Będę musiała kupić George ciasto w zamian za opiekę nad małym. Ostatnio zdarzało się to całkiem często.
-Kate!
-Powiedziałeś, że nikomu nie zagraża natychmiastowe niebezpieczeństwo. A ja nie mam zamiaru bez potrzeby dyndać tysiąc stóp nad ziemią. Możesz sam poleciec górą i wskazywać mi drogę.
-Ale tak byłoby szybciej.
Zapukałam do drzwi George. -Chcesz mojej pomocy, czy nie?
Zmarszczył się z frustracji i odpuścił.
Drzwi otworzyły się i ujrzeliśmy George. Gęste, czarne loki otaczały jej głowę niczym halo.
-Przepraszam cię bardzo...-zaczęłam.
Rozpostarła ramiona i wzięła ode mnie Conlana. -Kto jest moim ulubionym bratankiem?
-On jest twoim jedynym bratankiem.
-Nieistotne szczegóły -George pieszczotliwym gestem dotknęła swoją głową czoła malucha i potarła. Conlan zmarszczył nos i kichnął.
-Jeszcze raz, przykro mi, że muszę cię prosić o pomoc, ale to nagły wypadek.
Machnęła ręką. -Idź już, idź...
Skierowałam się w prawo i ruszyłam w kierunku domu Dereka.
-A teraz co jeszcze? -warknął Teddy Jo.
-Idę po wsparcie -miałam przeczucie, że będę go potrzebowała.

P.S. Przy okazji mamy do Was pytanie. Zauważyliście może coś dziwnego/zaskakującego w tym fragmencie? Ciekawi jesteśmy, czy tylko nam jedna rzecz nie daje spokoju...