White Hot Rozdział 11 cz.3

Pobiegłam do magazynu. Niebieska honda CR-V stała na naszym parkingu. Bern czekał na mnie przy drzwiach. 

Wskazałam na hondę -Mamy jakiegoś klienta?

-Nie -Bern przybrał wyraz twarzy, który oznaczał, że zaraz zacznie metodycznie wyliczać kolejność zdarzeń, które doprowadziły do pojawienia się hondy na naszym parkingu i pewnie zacznie od mamutów. 

Podniosłam rękę, licząc na powstrzymanie spodziewanego strumienia informacji. -Póżniej. O co do diabła tak się wścieka Augustine?

-Może chodzić o to -Bern wskazał na tablet. Nagłówek wiadomości przecinał ekran -„Pytanie do Zielonej Pani: Czy Pierwsi powinni robić więcej?”

Tylko tego teraz potrzebowałam. Wylądowałam na fotelu za moim biurkiem, ściągnęłam włosy gumką i nacisnęłam przycisk na klawiaturze. 

-Tak?

Idealna twarz Augustina emanowała takim chłodem, jakby była wykuta w lodowcu. 

-Gratulacje Zielona Pani. 

Cholera.

-Twój altruizm zrodził zgniłe owoce. A nie mówiłem?

-To tylko jeden nędzny artykuł, Augustine. 

-Nie mówię o artykule. 

Oparłam się o fotel i założyłam ręce na piersi. -Mógłbyś zatem przejść do rzeczy?

-Ludzie Victorii Tremaine skontaktowali się z moim biurem. Ona jest w drodze do Houston, by się ze mną spotkać. I dopytuje się o tożsamość Zielonej Pani. 

Wyprostowałam się. Lata temu, kiedy po raz pierwszy zdałam sobie sprawę, że jestem „poszukującą prawdy”, sprawdzałam innych obdarzonych tym talentem. Było ich tylko trzech w całych kontynentalnych Stanach. Dom Tremainów był najmniejszym, ale i najbardziej przerażającym spośród tych, w szeregach których byli poszukiwacze prawdy.  Miał tylko jedną Pierwszą - Victorię Tremaine. Była już blisko siedemdziesiątki, a ludzie i tak ukrywali się, kiedy tylko słyszeli, że nadchodzi. Ona nie tylko wyciągała prawdę ze swoich ofiar, mogła ich też poddać lobotomii i często to robiła. Bogata i przerażająca, dysponowała bezprecedensową władzą. Pamiętałam, jak wpatrywałam się w jej zdjęcie -wysokiej arystokratycznej kobiety o złośliwych oczach - i myślałam, że wygląda jak jakaś zła wiedźma. Taka, która ma szlachecki tytuł i wykorzystuje go, by kazać każdego, komu zdarzyło się choćby uronić kroplę płynu przy nalewaniu do jej kielicha, obedrzeć żywcem ze skóry. 

-Nie chcę rozdrażnić Tremaine -odezwał się Augustine. -W ogóle nie chcę jej obecności w pobliżu mojego biura, ale nie mogę odmówić jej spotkania. Masz teraz znakomitą i jedyną sposobność, by powiedzieć mi, dlaczego ona interesuje się tobą.

-Nie mam pojęcia. 

-To dowiedz się. Jeżeli chcesz ochrony przed Tremaine, musisz najpierw podpisać umowę, którą ci zaproponowałem. Mój Dom będzie bronił swoich ludzi. Masz… -sprawdził coś na ekranie komputera. -Dwadzieścia dwie godziny. 

Okienko połączenia wideo zamknęło się. Spojrzałam na Berna. Podniósł ręce. 

Jeżeli Augustine spotka się z Victorią Tremaine, z łatwością uda się jej wyciągnąć  z niego moją tożsamość. Ja byłam niedoświadczoną Pierwszą, a bez problemu nakłoniłam Baranovskiego do zdradzenia mi swoich sekretów. Victoria miała całe życie, by doskonalić tę sztukę. Wciąż tylko nie rozumiałam, dlaczego w ogóle była mną zainteresowana?

Straszne podejrzenie zrodziło się w mojej głowie. Jeżeli Rogan miał rację i faktycznie byłam Pierwszą, mój talent musiał skądś pochodzić. Spontaniczna manifestacja takich zdolności, bez kogokolwiek wśród najbliższej rodziny posiadającego tyle mocy, była nadzwyczaj rzadka. 

-Mama jest w domu?

Bernard przytaknął. -Nevada, jeżeli chodzi o ten samochód….

-Później.

Wstałam z fotela i poszłam przez korytarz do kuchni. Moja matka stała przy zlewie, opłukując talerz. Arabella siedziała przy stole, bawiąc się swoim telefonem. 

Mama spojrzała na moje włosy. -Burzliwa noc?

-Czy jest jakikolwiek powód, dla którego Victoria Tremaine mogłaby być mną zainteresowana?

Twarz mojej matki pobladła. Talerz wyślizgnął się z jej rąk i rozbił na posadzce. 

-Mamo! -Arabella aż podskoczyła. 

-Wyjdź stąd - zwróciła się do niej ostro. 

Arabella zamrugała. -Mamo, o co…

-Już!

Moja siostra wyszła z rozszerzonymi ze zdziwienia oczami. Mama posłała wymowne spojrzenie Bernowi. Wycofał się bez słowa. 

Matka wolno wytarła ręce w ręcznik. Rysy jej twarzy stwardniały i widać było, że intensywnie się nad czymś zastanawia. Widziałam u niej taki wyraz twarzy tylko raz, kiedy na moment stała się całkowicie obcą osobą i zrobiła coś, co doprowadziło do zakończenia jej kariery prywatnego detektywa. Przeszył mnie strach. 

-Co się stało? -zapytała przerażająco opanowanym głosem. 

-Uratowałam małą dziewczynkę. Amy Madrid. 

-Kto o tym wie?

-Augustine i jego sekretarka. Mamo, przerażasz mnie.

-Czy Victoria jest w drodze do miasta?

-Tak. 

-Kiedy ma tu być?

-Jutro.

Moja matka z chirurgiczną precyzją powiesiła ręcznik na poręczy. -Posłuchaj mnie teraz bardzo uważnie. Musisz wymazać pamięć Augustina. 

-Co?

źródło:unsplash.com;autor Benjamin Balazs

-Musisz wymazać pamięć Augustina. Jeżeli będzie to konieczne, usmaż mu mózg. 

Odsunęłam się o krok. -Czy ty zdajesz sobie sprawę, o co mnie prosisz? Nawet gdybym wiedziała, jak to zrobić -a nie wiem - to mogłoby go to przemienić w warzywo. 

-Potrafisz to zrobić - odrzekła z przekonaniem moja matka. 

Stała się kimś, kogo nie rozpoznawałam. 

-Znam go. Jest ludzką istotą. Nie mogę tak po prostu złamać jego umysłu. I nie zrobię tego. 

-Zatem ja go zabiję. 

-Postradałaś zmysły? -krzyknęłam. 

-Wymaż jego pamięć albo go zabiję. 

-Matko! Nie jesteśmy tacy. Nie postępujemy tak. Tata nigdy…

-Tu nie chodzi tylko o ciebie - ślad emocji wreszcie przebił się przez maskę, jaką była twarz mojej matki. -Jesteś też odpowiedzialna za swoje siostry! Jeżeli ta suka Tremaine znajdzie cię, zabije mnie i twoją babcię. Arabella skończy w klatce, a ty i Catalina będziecie służyć jej przez resztę waszego życia. Tego chcesz? Musisz chronić swoją rodzinę. 

Stałam z otwartymi ustami. 

Dolna warga mamy drżała. Podeszła do mnie i objęła mocno. -Wiem. Wiem, że to trudne. Proszę o zbyt wiele. Nie martw się kochanie. Zajmę się tym sama. Zapomnij, że coś mówiłam. 

Wyzwoliłam się z jej uścisku. -Dlaczego nas ściga?

-Jest twoją babcią ze strony taty. 

Włoski na moich ramionach podniosły się. A ja opadłam na krzesło. 

-Nie była w stanie donosić dziecka, tak więc zdecydowała się na …pewne rzeczy i twój ojciec się narodził. Pragnęła mieć syna, który będzie Pierwszym. Twój tata nie dysponował żadną magią. Zero. Nada. Null. Zawsze zaniedbywała go, ale z drugiej strony czekając, aż jego talent się zamanifestuje, katowała go każdego dnia, szukając dowodów na obecność magii. Kiedy wreszcie zdała sobie sprawę, że jest całkowicie normalny, obojętność przeobraziła się w nienawiść. Uciekł od niej przy pierwszej sposobności. Ona desperacko potrzebuje cię, bo bez kolejnego Pierwszego działalność jej Domu zakończy się na niej. 

O mój Boże!

-Nie martw się - raz jeszcze powiedziała moja matka. -Ja zajm…

Nie, nie mogła. Jak stwierdził Rogan, to była wojna Domów. Byłam najstarszym Pierwszym w mojej rodzinie. To ja spowodowałam ten bałagan. To była moja odpowiedzialność. Podniosłam ręce, powstrzymując matkę. Odezwałam się wyzutym z emocji głosem. -Nie. Ja się tym zajmę. 

-Nevada…

-Zajmę się tym, mamo. Załatwię to jeszcze dzisiaj. Obiecaj mi, że wstrzymasz się z wszelkimi działaniami. Obiecaj mi.

-Nie zrobię niczego, dopóki nie powiesz mi, bym się włączyła. 

Wstałam, starając się trzymać głowę wysoko i poszłam do swojego pokoju, by się ogarnąć.