White Hot Rozdział 15 cz.1

Przed Wami ostatni już rozdział White Hot. Nie trzymając Was dłużej w niepewności i nic nie zdradzając, zapraszamy do lektury!

Siedziałam w pokoju telewizyjnym w naszym magazynie. Głowę miałam jak balon na uwięzi. Zażyłam garść tabletek przeciwbólowych, podesłanych przez Danielę. Ból ustąpił, ale czułam się po nich otępiała i miałam zawroty głowy. Miałam nadzieję, że to oszołomienie wkrótce minie.

Moja rodzina zareagowała na moją nową, fioletową twarz podobnie jak na fakt, że Szalony Rogan pocałował mnie na oczach wszystkich przed powrotem do swojej kwatery po drugiej stronie ulicy. Nikt nie odezwał się słowem.

Tęskniłam za nim. Nie było go przy mnie przez dwie godziny, a już za nim tęskniłam. To było żałosne.

Oficjalnie poinformowałam Corneliusa, że to Olivia Charles była osobą, która pociągnęła za spust i zamordowała jego żonę. David Howling pomagał jej, ale to Olivia przejęła kontrolę nad ludźmi Rogana. Cornelius równie formalnie podziękował mi i zaproponował rozwiązanie naszej umowy wraz z pokryciem wszystkich wynikających z niej należności.

-Nie -odpowiedziałam. -Chcę to dokończyć.

-Okay -zgodził się bez entuzjazmu.

Wraz z Matildą udali się potem do kuchni. Przygotowywał jej coś specjalnego na kolację.

Moja matka przeglądała plany ataku. Obie moje siostry siedziały z nami w milczeniu. Leon bacznie wpatrywał się w obraz farmy na ekranie telewizora. Nagranie zostało zrobione z powietrza. Cornelius i Bug przyczepili kamerę do specjalnej uprzęży Talona.

Budynek wyrastał pośrodku pustki, niczym zapowiedź czegoś naprawdę złego. Wyglądał jak hiszpańska forteca, którą w istocie był. Potężna prostokątna budowla, zwieńczona wieżyczkami obserwacyjnymi. Grube mury i osłonięte przejścia. Bug wypatrzył też karabiny maszynowe M240G i M249 SAW.

źródło:pixabay.com

-Ilu uzbrojonych ludzi? -zapytała matka.

-Przypuszczają, że koło setki -odpowiedziałam. -Niektórzy to byli żołnierze, inni to personel prywatnych firm ochroniarskich i nieco cywilnych pracowników.

-Dlaczego Rogan po prostu nie zburzy tego wszystkiego? -zapytał Leon.

-Bo to zabiłoby wszystkich w środku. Nie niszczysz fortu pełnego ludzi. Dajesz im szansę na poddanie się -szum w mojej głowie sprawiał, że ciężko mi było się skoncentrować. -Część z nich pewnie nawet nie wie, w co są zamieszani.

-Ale tak byłoby bezpieczniej -nie ustępował Leon.

-Tak robią źli goście. A my nimi nie jesteśmy. -A przynajmniej niektórzy z nas nie byli. Nie do końca byłam już pewna samej siebie. -A poza tym umowa z Corneliusem daje mu prawo do skonfrontowania się z zabójcą Nari Harrison. Inaczej mówiąc, nie możemy zabić Olivii Charles.

-Umowy są ważne -zgodził się Leon.

Spojrzałam na matkę.

-Leonie -odezwała się. -By stać się mężczyzną, musisz kierować się zbiorem pewnych zasad. Nie przekraczać pewnych granic. Okazywać dyscyplinę, oddanie i chęć do jak najlepszego wykonywania swoich obowiązków. Prawdziwy mężczyzna jest kimś, na kim można polegać, bo trzyma się określonych, wysokich standardów. W ten sposób zdobywa się szacunek. Musisz teraz zastanowić się, gdzie dla ciebie są te nieprzekraczalne granice. Albo wyrośniesz na jednego z tych dupków, którymi każdy gardzi, bo zabiliby najbliższych za garść drobnych. -Mama spojrzała teraz na moje dwie siostry. -To samo tyczy się was. Powiedziałam mężczyzna, bo mówiłam do niego, ale spokojnie możecie to samo odnieść do kobiet. I wyciągnąć z tego jakieś wnioski, a może i naukę.

Nikt się nie odezwał.

Catalina odchrząknęła. -Nevada, mogę z tobą porozmawiać?

-Jasne.

-W twoim biurze.

Zmusiłam się do wstania z kanapy i poczłapałam do biura, gdzie z miejsca zwaliłam się na krzesło. Catalina i Arabella podążały za mną.

-Tam jest ponad stu ludzi? -zapytała Catalina.

-Tak.

-I są uzbrojeni?

-Tak.

Moja siostra napuszyła się lekko. -Zatem idę z wami.

-Nie ma mowy.

-A co jeżeli zostaniesz postrzelona? -Catalina skrzyżowała ręce na piersi. -Co jeżeli Rogan albo Cornelius zostaną ranni?Albo ktoś z ich ludzi?

-Jesteśmy dorośli. Da…

-Nie chcę stracić cię przez to wszystko. Ci ludzie próbowali nas zabić w naszym własnym domu. Próbowali zabić Matildę.

-Co jest totalnie pojebane -dodała Arabella.

-Uważaj, co mówisz -zareagowałam.

Potrząsnęła głową. -Och, daj spokój Nevada. Sama klniesz jak pieprzony marynarz.

-Mam dwadzieścia pięć lat - warknęłam.

-A ja mam piętnaście i więcej powodów do przeklinania niż ty.

-Jeżeli pójdę z wami -Catalina próbowała przekrzyczeć swoją siostrę -wtedy nikt nie zostanie postrzelony!

-Nie, zapomnij -twardo odpowiedziałam.

-A właśnie, że tak.

-Nie potrafisz tego kontrolować.

-Właśnie, że potrafię - podniosła dumnie podbródek. -Jestem w tym coraz lepsza.

-Serio? -przechyliłam głowę na bok. -A potrafisz to zakończyć i się wycofać?

-Trochę.

-Nie będzie musiała się od nich odrywać -wtrąciła się Arabella. -Sama ją stamtąd wydostanę.

-Wyciągniesz ją na oczach całej masy obserwujących was ludzi. Czy wy obie postradałyście rozum?

-To nie ma znaczenia -odpowiedziała Arabella.

-My wiemy -dodała Catalina.

-Wiecie co?

-Mama powiedziała nam o Tremaine -zdradziła Catalina. -Wiemy o drugiej babci.

Potarłam dłońmi twarz. Miały prawo wiedzieć, ale naprawdę miałam nadzieję, że mama zaczeka z informowaniem wszystkich. Między mną, a moimi siostrami zaległa głucha cisza.

-Co się stanie, kiedy nas znajdzie? -zapytała Arabella.

-Same złe rzeczy - nie chciało mi się wdawać w szczegóły.

-Jak zamierzamy ochronić mamę? -dalej dopytywała się Arabella. -Tak przy okazji, ona też sądzi, że skończę w klatce.

Przez całe lata nikt nic nie zdradzał, a teraz proszę- wszystko na raz. Dzięki mamo.  -Mamie nic się nie stanie, a ciebie nikt nie wsadzi do klatki. Kiedy tylko to wszystko się skończy, stworzymy Dom.

Wpatrzyły się we mnie. Tak bardzo się różniły. Smukła i wysoka Catalina o długich czarnych włosach i niska, atletycznie zbudowana Arabella z blond lokami. Jak zatem do diabła udało im się przybrać ten sam wyraz twarzy?

-Nasz własny Dom? -zapytała Arabella.

-Tak. Jeżeli założymy Dom, nie będzie mogła tknąć nas przez trzy lata. Tyle nam wystarczy, by się dobrze przygotować.

-Nie założymy żadnego Domu, jeżeli będziesz martwa -odezwała się bezbarwnym głosem Catalina. -Idę z wami, Nevada. Nie możesz mnie zatrzymać.

-Ależ mogę. Jesteś niepełnoletnia.

Catalina jeszcze wyżej zadarła głowę. -Jestem Pierwszą.

-Ja też.

-Tak, tak, wszyscy jesteśmy wyjątkowi - wtrąciła się Arabella. -Ale ona ma rację. Co, jeżeli dostaniesz kulkę? Kto się nami zajmie? Kto będzie przywoził nam sushi?

-Wezmę w tym udział -upierała się Catalina. -Nie pozwolę im skrzywdzić ciebie albo Corneliusa, albo Matildy, albo kogokolwiek innego. Jeżeli zrobimy to po mojemu, nikt nie zostanie ranny.

Tak właśnie musiałam wyglądać osiem lat temu, kiedy powiedziałam moim rodzicom, że nie muszą sprzedawać firmy. Że sama się nią zajmę i że utrzymam ją na rynku. I udało mi się. Miałam wtedy siedemnaście lat.

Miała rację. Jeżeli weźmie w tym udział, możemy ograniczyć liczbę rannych i ofiar do minimum.

-Dobra - oparłam się cieżko o fotel. -Zrobisz to, a póżniej postarasz się z całych sił wycofać. -Zwróciłam się teraz do Arabelli. -Zabierzesz ją stamtąd. Nikogo przy tym nie skrzywdzisz. Złapiesz tylko swoją siostrę i wyniesiesz się stamtąd najszybciej, jak się da. Żadnego niepotrzebnego bohaterstwa.

Zapiszczała z radości. -Tak jest szefowo!

-Nie mówimy nic o tym mamie - przykazałam. -Żadnych sugestii, komentarzy i takich tam.

Catalina i ja spojrzałyśmy na Arabellę.

-Nic nie powiem.

-Okay - powiedziałam. Miałam nadzieję, że nie będę żałować tej decyzji.