Wildfire Rozdział 2 cz.4

Wiemy, iż zastanawiałyście(-liście) się, któż może być drugim świadkiem i czy nie będzie nim "babcia samo zło". W poniższym fragmencie znajdą się odpowiedzi na te pytania. Zatem nie trzymamy Was już więcej w niepewności, lecz zapraszamy do lektury!


Do pomieszczenia wmaszerował mężczyzna. Po sześćdziesiątce, ale wciąż mocno zbudowany, ubrany w czarne spodnie i t-shirt oraz coś na kształt bluzy, choć to określenie równie odpowiadało jakości jego garderoby, jak nazwanie Porsche -jakimś tam samochodem. Z przodu -niczym w marynarce-znajdowały się klapy, a fason przywodził na myśl luksusowy trencz. I prawdopodobnie kosztował więcej, niż warta była nasza hipoteka. 

Jego skóra była jasnobrązowa, szpakowate włosy układały się w fale. Twarz miał śmiałą i znamionującą siłę: szerokie czoło, czarne brwi, wydatny nos i mocno zarysowane kwadratowe szczęki, pokryte krótkim zarostem, bardziej siwym niż czarnym. Orzechowe, inteligentne oczy spoglądały na świat z lekkim dystansem i odrobiną humoru. Kiedy spotkałam go po raz pierwszy, pomyślałam, że wygląda jak ulubiony wuj, który posiada winnicę gdzieś w Hiszpanii czy Grecji, spędza sporo czasu na świeżym powietrzu i śmieje się często. To było zanim dowiedziałam się, kim był. 

-Dobry wieczór panie Duncanie - Archiwista przywitał go uśmiechem. 

Powstanie mojego Domu miało być poświadczone przez Szalonego Rogana, Plagę Meksyku i Linusa Duncana, byłego przewodniczącego Zgromadzenia, które rządziło magicznymi rodami z Teksasu. Dobry Boże. 

-Jestem spóźniony. Wiem. Wybaczcie -dawniej najpotężniejszy człowiek w całym stanie przyspieszył kroku. -Niektórzy ludzie bywają irytująco trudni. Co mi umknęło?

-Nic istotnego -zapewnił go Archiwista. 

Duncan skinął w kierunku Rogana. -Majorze. 

-Pułkowniku -odpowiedział Rogan. 

Archiwista wziął wieczne pióro, odchrząknął i spojrzał na mnie z roziskrzonymi z podniecenia oczami. -Michaelu, jeżeli możesz.

Michael wystąpił do przodu z najnowszą kamerą w dłoni. 

-Wymagane jest werbalne potwierdzenie -poinstruował mnie konfidencjonalnym tonem Archiwista. -Musisz powtórzyć za mną następujące słowa: Ja, Nevada Baylor składam wniosek o ocenę i uznanie mocy mojej rodziny. Jest pani gotowa?

-Tak. 

Moje serce waliło jak oszalałe. 

Archiwista skinął na Michaela. Michael wcisnął przycisk nagrywania. 

Archiwista wzniósł pióro i zawiesił na mnie wzrok. W ustach momentalnie mi zaschło. W bliżej nieznany mi sposób udało mi się zmusić język i wargi do poruszania się. 

-Ja, Nevada Baylor składam wniosek o ocenę i uznanie mocy mojej rodziny. 

-Ja, Linus Duncan, głowa Domu Duncanów, poświadczam ten fakt. 

-Ja, Connor Rogan, głowa Domu Roganów, poświadczam. 

-Przyjęto do wiadomości -Archiwista zapisał dzisiejszą datę na karcie i dodał Nevada Baylor w imieniu własnym oraz Cataliny i Barnarda Baylorów. Poświadczone przez Linusa Duncana z Domu Duncanów i Connora Rogana z Domu Roganów.

źródło:pixabay.com

-Twój wniosek został przyjęty - oficjalnym tonem rzekł Archiwista. Michael opuścił kamerę i odłożył ją na bok. 

-To wszystko - stwierdził urzędnik.

-Gratulacje, panno Baylor - odezwał się do mnie Duncan. 

-Dziękuję za przybycie i wystąpienie w roli mojego świadka. 

-Cóż, jeżeli zamierzasz wskoczyć w wilcze legowisko, przyda ci się sojusznik. Nawet taki, który jest stary i ma stępione pazury i kły. 

Mięśnie na twarzy Rogana drgnęły. Nic nie powiedział, ale zarówno on, jak i Michael wpatrywali się w Duncana, jakby ten miał nagle obnażyć zęby i wysunąć pazury. 

-Mam nadzieję, że ci się uda -powiedział Duncan. 

-Dziękuję. 

Odgłos butów na wysokim obcasie wystukujących równy rytm na podłodze, dotarł do nas z korytarza. 

-Oczekujecie jeszcze kogoś? -zapytał Rogan. 

-Nie -odpowiedział Archiwista. 

Victoria Tremaine weszła do pomieszczenia. Za nią podążało dwóch mężczyzn w garniturach. Zobaczyła mnie, stanęła i wbiła we mnie wzrok. Ja też się w nią wpatrywałam. Widziałam nagrania z nią, ale nigdy nie spotkałam jej osobiście. 

Była szczupła, nienagannie ubrana i z tym typem urody, który sprawiał, że bez względu na wiek i zmarszczki ludzie mówili „dobre geny”. Wysokie kości policzkowe, mocna, mimo że kobieca szczęka, wąski nos, duże oczy. Z takim zestawem cech większość kobiet byłaby uznawana za piękności. Moja babcia nie przywodziła na myśl takich skojarzeń. Była twarda i bezwzględna, niczym welociraptor w ludzkiej skórze. Nawet jej platynowe włosy obcięte w stylu pixie, nie osłabiały tego wrażenia. Określenia wrażliwa i niepewna nie występowały w jej słowniku. A gdy obróciła się, by spojrzeć na Rogana, zobaczyłam w niej profil mojego ojca. Oboje mieli taki sam orli nos. 

Rogan wystąpił do przodu po mojej lewej stronie, a po prawej ruszył się Duncan. 

-Ta farsa ciągnie się już zdecydowanie za długo - stwierdziła Victoria. -To dziecko jest moje. Należy do mojego Domu. 

-Nie -odpowiedziałam hardo. -Nie należę do ciebie ani do kogokolwiek innego. 

-Złożyła wniosek do Stanu Teksas o ocenę i uznanie jej mocy -ogłosił Archiwista. -Jest to zapisane w księdze. 

-Linusie? - warknęła. 

-Jestem świadkiem -odrzekł Duncan. -Jestem honorowo zobligowany do chronienia jej, Victorio. Wiesz, jak to działa. 

Oczy Victorii Tremaine zwęziły się. -Zabieram ją stąd. 

-Obawiam się, że nie mogę na to pozwolić -oczy Archiwisty stały się całkowicie czarne. 

Mrok w bocznych alkowach zgęstniał, zadrżał i zaczął się rozrastać, prześlizgując się wzdłuż ścian, pochłaniając światło i pozostawiając za sobą przerażającą ciemność. Starożytna, pierwotna siła. Każdy włosek na moim karku podniósł się. 

Niebieski ogień otoczył dłonie Michaela, płonąc jasno na tle wznoszącej się czerni, sięgającej już sufitu. 

-Znasz zasady, Victorio - odezwał się Archiwista głosem przesyconym czystą magią. -Nie nawiążesz kontaktu z żadnym członkiem rodziny Baylorów. Nie podejmiesz żadnych działań, mających na celu zakłócić próby. Nie chcemy by doszło do jakichkolwiek nieprzyjemności. 

Kąciki ust mojej babci drżały z wściekłości. Przeniosła spojrzenie na mnie. -Jesteś idiotką i będziesz tego żałowała. 

Jej wzrok wbił się teraz w Rogana. -Powinieneś odbierać telefony ode mnie. Wydaje ci się, że masz ją, ale nigdy jej nie utrzymasz. Porzuci cię, gdy tylko do Zwoju zwrócą się inni. 

Obróciła się na pięcie i wymaszerowała z pomieszczenia. Dwa ludzkie rottweilery podążyły za nią. 

-Cóż, to było całkiem mocne -odezwał się po chwili Duncan. Otworzył swój portfel, wyciągnął ze środka wizytówkę i podał mi ją. Nie było na niej nazwiska, tylko numer telefonu. -Na wypadek, gdybyś potrzebowała pomocy lub rady. Dzwoń, kiedy tylko będziesz chciała. 

-Dziękuję -wzięłam wizytówkę. 

Ciemność rozproszyła się. Archiwista uśmiechał się do nas. -To była przyjemność spotkać panią, panno Baylor. Będziemy panią obserwować. I będziemy przy pani, gdyby pojawiły się niespodziewane kłopoty, nieprawdaż Michaelu? 

Michael skinął głową.