Wildfire Rozdział 8 cz. 2

Zapraszamy na kolejny fragment Wildfire, w którym Nevada z miejsca wraca do prowadzenia śledztwa w sprawie uprowadzenia Briana Sherwooda. A że kolejne informacje miast wyjaśniać, budzą jedynie coraz więcej wątpliwości, na nudę nie będziemy narzekać...

Ucho zostało dostarczone w torebce z zapięciem strunowym, umieszczonym w zwykłej żółtej kopercie, zaadresowanej do Ryndy i do mnie. Przesyłkę podrzucono przed budką strażnika na Gessner Street. Rynda zostawiła ucho w torebce. Ja też nie miałam zamiaru go wyciągać. Przesunęłam jedynie całość na sztywną kartkę papieru, by dokładnie zbadać zawartość bez jej dotykania. 

Ucho należało do kogoś rasy białej i zostało odcięte jednym precyzyjnym cięciem, takim które mogło być dokonane przez doświadczonego chirurga skalpelem. To cięcie niepokoiło mnie. Nic tu nie układało się w spójną całość. 

źródło:pixabay.com

Byliśmy w kwaterze głównej Rogana na pierwszym pietrze. Kiedy tylko podjechaliśmy, ludzie Rogana podbiegli do transportera z wyraźnie zatroskanymi twarzami. Rogan zniknął gdzieś z nimi, co sprawiło, że sama musiałam zająć się uchem. 

Rynda czekała na nas pod czujnym okiem Buga, który sprawiał wrażenie kogoś, kto zaraz zeświruje. Przynajmniej stać ich było na to, by posłuchać Rogana, znaleźć plastikowy pojemnik i wypełnić go lodem. 

-Nie da się go z powrotem przyszyć, prawda? -stłumionym głosem zapytała Rynda. -Już nie uda nam się wyjść z tego bez szwanku. 

-Tobie się uda -odpowiedziałam. -Czy Brian miał kiedyś przekłuwane uszy, jakieś blizny, tatuaże, cokolwiek, co pozwoliłoby potwierdzić, że to jego ucho?

-Proszę, nie pytaj się mnie, czy to wygląda jak ucho mojego męża -zaoponowała słabym głosem Rynda. 

-Czy jesteście zarejestrowani w Zwoju?

Mrugnęła zaskoczona. -Tak?

-Zażądaj, proszę, analizy DNA tego ucha. Potwierdźmy, że faktycznie należy do Briana. 

-Po co mieliby mi wysyłać ucho kogoś innego?

Pytanie za milion dolarów.

-Chciałabym mieć pewność. 

Podniosła się. -Zadzwonię. A teraz pójdę sprawdzić, co z dziećmi. One nic nie wiedzą. I proszę, nic im nie mów. 

-Nie powiem. 

Obserwowałam ją, jak schodziła po schodach na dół. Wydawała się teraz taka delikatna i krucha. Jakaś część mojego umysłu oczekiwała, że lada moment załamią się pod nią nogi. Biedna kobieta. 

Obróciłam się na powrót w stronę stołu i badawczo przyglądałam się uchu. 

Bug podkradł się do mnie. -O co chodzi z tym uchem?

-Powiem ci, ale musisz mi obiecać, że zatrzymasz to tylko dla siebie. 

-Mogę wypełnić całe to piętro rzeczami, którymi się z nikim nie dzielę. 

-Mówię serio. 

-Obiecuję, że nikomu nie powiem, żebym tak miał umrzeć. 

-Siadaj. 

Zajął miejsce na kanapie. Wzięłam długopis ze stołu. -Powiedzmy, że jesteś związany. Trzymaj ręce razem. 

Złączył dłonie i wyciągnął przed siebie. 

Pokazałam mu długopis. -Załóżmy, że to jest nóż. -Złapałam jego głowę jedną ręką i pociągnęłam, by „odciąć” ucho. Szarpnął się do tyłu. 

-Widzisz?

-To niczego nie wyjaśnia. 

Ostrożnie podniosłam torebkę i pokazałam mu ucho. -Jedno precyzyjne cięcie. Żadnych rozdarć, poszarpanych brzegów, wyszczerbień. Musiałby być całkowicie unieruchomiony, gdy to się stało. A po co tak unieruchamiać głowę zakładnika? Skoro możesz po prostu użyć brutalnej siły i oderżnąć ucho. 

-Może odurzyli go?

-Po co? Jest magiem roślinnym. Nie jest niebezpieczny. Po co się kłopotać z usypianiem go? Nie znam Sturma, ale Vincent na pewno nie cofnąłby się przed torturowaniem go. Jemu zależy na sprawowaniu pełnej kontroli i przerażaniu innych. To sprawia mu przyjemność. A poza tym odurzanie może być niebezpieczne. Nigdy nie wiadomo, czy ktoś nie będzie miał jakiejś alergicznej reakcji na prochy i nie umrze. 

Bug zastanawiał się nad tym, co usłyszał ode mnie. 

-Jest jeszcze jedna rzecz -odezwałam się po chwili. 

-Co?

-Spójrz na ucho.

Wbił wzrok w torebkę. -Nic nie widzę. 

-Ja też.

Rzucił mi krzywe spojrzenie. -Powiesz mi wreszcie, Nevada, czy będziesz tak dalej doprowadzać mnie do szału?

-Kiedy zranisz się w ucho, krwawisz. I to bardzo. 

-Tak. Wszystkie rany głowy są krwawe i co z tego?

-Gdzie jest krew?

Spojrzał na ucho. -Ha! Umyli je?

-Jeżeli chcesz przerazić żonę zakładnika i skłonić ją do przekazania okupu, przesłałbyś jej raczej krwawy, okaleczony fragment ciała, czy też zdecydowałbyś się na klinicznie czyste i chirurgicznie odcięte ucho?

Bug zamrugał. -I co to znaczy?

To oznaczało jedną albo dwie rzeczy. Albo Brian był martwy, albo to nie było jego ucho. 

-I? -naciskał Bug. 

-I zamierzam teraz iść do domu i zastanowić się nad tym. Znalazłeś coś w komputerze Ryndy?

-Nie. Sprawdziliśmy go z Bernem ostatniej nocy. On wciąż w nim jeszcze grzebie. Ale tam nic nie ma. Zdjęcia dzieci, baza danych jakiś grzybów, kulinarne przepisy Ryndy… -Bug zamachał rękami. -Tyle domowego szczęścia i słodkości, że mógłbym zwymiotować. 

-Powiedz mi, jeżeli trafisz na coś, proszę. 

-Nie. Zamierzałem wszystko zatrzymać dla siebie. Ale skoro poprosiłaś mnie, to chyba jednak dam ci znać -Bug wywrócił oczami. 

-Pewnego dnia zostaniesz z taką miną -ostrzegłam go. 

-I tylko tyle masz do powiedzenia?

-Miałam ciężki dzień. NIe wystawiaj mnie na próbę, Abrahamie. 

Otworzył usta i zamknął je nagle na dźwięk własnego imienia. Właśnie tak. Wiem, jak się naprawdę nazywasz. 

-To nieczyste zagranie. 

-W rzeczy samej. 

-Jak się dowiedziałaś?

-Jestem poszukującą prawdy, czyż nie? Mogłabym wypełnić całe to piętro rzeczami, o których wiem i które trzymam dla siebie. 

Wsadziłam pojemnik z lodem pod ramię i ruszyłam po schodach na dół. Był już najwyższy czas, by udać się do domu. 

W teorii, udane porwanie zasadza się na utrzymaniu zakładnika żywym. W praktyce, rzeczy często się komplikowały. Vincent, świeżo wkurwiony tym, że nie udało mu się zastraszyć Ryndy, mógł wtargnąć gdziekolwiek też przetrzymywali Briana i zabić go w przypływie szału. Albo może próbowali go jednak uśpić, w wyniku czego umarł. Albo Brian próbował uciec i łapiąc go, przypadkowo go zabili. Ta ostatnia opcja wydawała się najmniej prawdopodobna. Z tego co wiedziałam, Brian nie był typem człowieka, który zdecydowałby się samodzielnie na niebezpieczną akcję. Raczej starałby się im w pełni podporządkować, licząc, iż to inni wyciągną go z kłopotów, tak samo jak polegał na swoim starszym bracie, zakładając, iż to on zajmie się prowadzeniem całego interesu oraz na żonie, która miała go chronić przed wszelkimi domowymi problemami. Brian wiódł urocze życie. Nie naraziłby się na utratę takiego komfortu. A dodatkowo ludzie, którzy go uprowadzili z ulicy, byli zawodowcami. Zmusili go do zatrzymania się, osaczyli go, unieszkodliwili i uwieźli w mgnieniu oka, nie pozostawiając po sobie żadnych śladów. A zawodowcy trzymaliby go przy życiu. 

Jeżeli to miałaby być kara za nasz atak na Harcourtów, ucho powinno być o wiele krwawsze. 

A jeżeli w lodzie nie spoczywało ucho Briana, znajdowaliśmy w zupełnie nowej sytuacji. Być może chłodniejsze i bardziej racjonalne podejście przeważyło i Alexander Sturm wraz z Vincentem Harcourtem doszli do wniosku, że nie warto okaleczać Pierwszego z innego Domu. Vincent byłby gotów zrobić coś takiego dla zabawy, ale tak po prawdzie, ile by uzyskał odcinając ucho Briana? Zwinęliśmy tego bezbronnego grzybowego maga z ulicy, pobiliśmy go i odcięliśmy mu ucho. Ale jesteśmy kozakami! Bójcie się nas… Gdyby dostali w swoje ręce Rogana, to byłaby zupełnie inna historia. Ale pastwienie się nad Brianem mogło wywołać jedynie drwiny ze strony innych Domów. 

Jeżeli naprawdę zależało im na przerażeniu Ryndy, wysłaliby jej prawdziwe ucho Briana. 

A to pozostawiało tylko jedną możliwość, która bardzo mi się nie podobała.