Wildfire Rozdział 10 cz. 2

Sprzątania po ataku Franka Madero ciąg dalszy... Swoją drogą, jak tu nie lubić Nevady, skoro tak potrafi ustawiać do pionu nie tylko współpracowników, ale i głowy innych Domów...
Przy okazji prosimy jutro o cierpliwość, gdyż czeka nas dzień w rozjazdach i możemy się nieco spóźnić z publikacją kolejnego fragmentu.
A teraz zapraszamy już do lektury!

W mniej niż minutę Bug przesłał mi na komórkę dwa numery telefonów, jeden do Domu Madero, którego głową był Peter Madero i drugi do wynajmowanego przez Victorię Tremaine biznesowego apartamentu w Landry Tower. Siadłam na krawężniku obok Leona i obserwowałam ludzi Rogana, zajmujących się ciałami napastników.

Najpierw Madero czy Tremaine? Uporanie się z Madero będzie łatwiejsze. Przyjrzałam się im już po ataku Dave’a. Dom Madero składał się z patriarchy Petera Madero, mającego już ponad siedemdziesiąt lat, jego synowej Lindy i jej synów Davida, Franka, Rogera i czternastoletnich bliźniaków Ethana i Evana. Roger był żonaty, a jego żona była w ciąży.

Oceniając po Davie i Franku, ich dziadek powinien być paskudnym typem, twardym niczym hartowana stal. Najpierw posłał moim śladem swojego wnuka, a kiedy Rogan poskładał go jak origami, wysłał drugiego wnuka. Peter nie poddawał się łatwo, ale nie przetrwałby tak długo, gdyby nie odznaczał się też mądrością.

Wybrałam numer do niego i przełączyłam rozmowę na głośnik.

-Dom Madero -jakaś kobieta zaszczebiotała do telefonu.

-Mówi Nevada Baylor. Chcę rozmawiać z głową Domu.

-A kim ty do diabły jesteś?

-Osobą, która wysłała właśnie Franka na ostry dyżur. Połącz mnie.

Zapadła na moment cisza, przerwana burkliwym męskim głosem. -A więc to ty jesteś tą suką, którą chce Tremaine.

źródło:unsplash.com

Aha. Przykułam już twoją uwagę. -Czarujące powitanie. W twojej rodzinie chyba niezbyt ceni się intelekt, więc powiem to powoli. Frank leży na ostrym dyżurze w Houston Memorial. Sama go tam umieściłam. Jeżeli przeżyje, powie ci, że miał ze sobą dwunastu ludzi przeciwko mnie i mojemu szesnastoletniemu kuzynowi. Ośmiu z nich nie żyje. Czterech uciekło w popłochu. Rekwiruję twój wóz jako łup wojenny.

-Ty pieprzona dziwko.

-Dla ciebie Pierwsza dziwko.

Peter Madero zakrztusił się z wściekłości.

Rivera i Leon wpatrywali się we mnie.

-Nie wiem, czy Tremaine obiecała ci pieniądze, a ty jesteś po prostu chciwy i głupi, czy też ma coś na ciebie i boisz się jej, ale ja jestem jej wnuczką. Krew z krwi. Wbij to sobie do głowy.

-Nie boję się ani ciebie, ani twojej babuleńki.

-Jak na razie jeden z twoich wnuków ma obie ręce w gipsie, a drugi być może umiera w tej chwili. Chcę się dowiedzieć, czy zamierzasz zerwać tę umowę, czy będziesz próbował ponownie. Bo jeżeli zamierzasz zaatakować raz jeszcze, pozwolę ludziom Szalonego Rogana przejąć Franka.

-Urwę ci łeb i naszczam na twoje ciało.

-Nie przetrwałeś tak długo w tym biznesie, bo podejmowałeś złe decyzje. Jeżeli wyślesz za mną Rogera, jego dziecko wychowa się bez ojca. Wiesz o tym i ja też wiem. Kto ci jeszcze pozostanie? Bliźniacy?

-Sam to zrobię.

-Nie, nie zrobisz. Trzy miesiące temu wszczepiono ci bypassy. Frank i Dave byli w stanie ledwo oddychać po trzech minutach walki. Nie będę nawet musiała męczyć się z tobą, wystarczy, że zrobię wokół ciebie kilka kółek i poczekam, aż padniesz na twarz. I gdzie wtedy znajdzie się twoja rodzina?

-Nie wtrącaj się do moich interesów!

-Musze poznać twoją decyzję. Nie mogę siedzieć tu cały dzień. A przy okazji, co chcesz zrobić z twoimi martwymi ludźmi?

-Oddaj mi mój wóz, a ja pomyślę nad zerwaniem kontraktu.

-Nie, to jest już mój wóz. Zapracowałam na niego w uczciwy sposób.

Zaklął.

-Po prostu przyznaj, że przegrałeś, ty marudny stary draniu.

-Dobra. Zostawcie trupy w szpitalu. Odbierzemy ich później. I nie pozwól mi zastać cię tam albo skręcę ci ten twój chudy kark.

Rozłączyłam się. Rivera gapił się na mnie, jakby nie widział mnie nigdy wcześniej.

-Raz miałam już takiego klienta -powiedziałam mu. -Jedynym sposobem, by zyskać jego szacunek, było grać według jego reguł i nie dać się zastraszyć.

Wpatrzyłam się w numer mojej babki. W jakiś sposób musiałam zareagować na jej poczynania. Zaatakowała nas już dwukrotnie. Powinnam zadzwonić i wystosować ultimatum? Czy zwrócić się do Registratury Domów i złożyć skargę? Czy to sprawiłoby, że wyszlibyśmy na słabeuszy, czy też może niezgłaszanie tego i pozwalanie na dalsze terroryzowanie nas osłabiłoby naszą pozycję?

Leon zadrżał i skulił się w sobie. Rivera przypatrywał mu się uważnie przez moment, a następnie rzucił do mikrofonu. -Kurt? Znajdź mnie.

Chwilę później podszedł do nas gburowaty mężczyzna. Miał gęstą rudą brodę i bary wielkości szafy gdańskiej. Spojrzał na Leona i skinął na niego głową. -Chodź ze mną.

Leon wstał i poszedł za nim.

-O co chodzi?

-Kurt jest naszym specjalistą od radzenia sobie ze stresem pourazowym -wyjaśnił Rivera. -Służył kiedyś w Zielonych Beretach i zdobył sporo odznaczeń.

-I pewnie ma na koncie sporo potwierdzonych śmierci?

Rivera przytaknął. -Leon potrzebuje pomocy, a Kurt potrafi mu pomóc. Wie, co trzeba w takiej sytuacji powiedzieć.

-Dziękuję.

-On jest utalentowanym dzieciakiem -zakończył Rivera i zostawił mnie samą.

Sprawdziłam swój telefon. Potrzebowałam rady. Gdyby Rogan tu był, udałabym się do niego, choć też nie miałam żadnej pewności, czy z miejsca nie zdecydowałby się, by odbyć prywatną pogawędkę z Victorią Tremaine. Jak dotąd był wręcz obsesyjnie ostrożny i uważał, by nie nadepnąć mi na odcisk, ale kiedy zapytałam go, jak postąpić z Augustinem, zupełnie odleciał i był bliski zabicia swojego -prawdopodobnie jedynego -przyjaciela po to tylko, by mnie bronić.

Nie, potrzebowałam kogoś neutralnego i obiektywnego. Kogoś, kto dobrze się orientował w polityce Domów, ale nie był osobiście zaangażowany w tę sprawę. Przejrzałam swoje kontakty. Aż trafiłam na Linusa Duncana. Kiedyś najpotężniejszego człowieka w Teksasie. Powiedział mi, bym dzwoniła, jeżeli będę potrzebowała rady. Cornelius podziwiał go szczerze, a Rogan go szanował.

Wybrałam numer.

-Witam, panno Baylor -odezwał się Linus Duncan swoim głębokim, jakby  nieco rozbawionym barytonem. -Jak mogę pomóc?

-Potrzebuję rady.

-W jakiejś naglącej sprawie?

-Tak.

-Gdzie pani jest?

-W Houston Memorial.

-Czy jest pani ranna?

-Nie. Ale właśnie przetrwałam drugi atak na zlecenie Victorii Tremaine.

Na moment zapadła cisza.

-Ma pani rację - w tonie jego głosu dało się wyczuć odrobinę zaniepokojenia. -Sprawa istotnie jest pilna. Jeżeli dobrze pamiętam, w Houston Memorial mieści się cicha kawiarnia. Będę tam za czterdzieści minut.