Wildfire Rozdział 14 cz. 6

Akomodacja w śródziemnomorskich klimatach idzie nam coraz lepiej, stąd też udało nam się wyrobić z tłumaczeniem kolejnego fragmentu nieco szybciej. Wiemy, że wszyscy drżą z niepokoju o babcię Fridę, więc nie przedłużamy już dłużej, tylko z miejsca zapraszamy Was do lektury ciągu dalszego rozprawy ze Sturmem.
Jutro postaramy się zaprezentować Wam finał rozdziału 14-go o podobnej, późnopopołudniowej czy też wczesnowieczornej porze.

Mały czołg zderzył się z konstruktem. Nosorożec w ostatnim momencie skręcił, uderzając cała swoją masą w bok pojazdu. Czołg przetoczył się na bok. Nosorożec zaatakował go teraz wściekle potężnymi nogami, które niczym kafary zaczęły wybijać dziury w pancerzu. Przeraźliwy strach owładnął mną bez reszty. Rzuciłam się w kierunku czołgu, bo tylko tyle mogłam zrobić. 

Padł na mnie cień. Potężny fragment muru przepłynął nade mną i zmiótł nosorożca, grzebiąc go pod tonami betonu. 

Po chwili sterta gruzu zadrżała i wybuchła fontanną odłamków. Nosorożec wyskoczył na wierzch i błyskawicznie zaczął się przebudowywać, naprawiając wszelkie zniszczenia. 

Ziemia pod nim rozstąpiła się. Las pnączy napędzanych magią wystrzelił w górę, owijając się wokół i przeszywając konstrukt. Nosorożec zamłócił wszystkimi kończynami, próbując uwolnić się, ale rośliny obejmowały już wszystkie jego części składowe i nie przestawały rosnąć, tężejąc i zamieniając się w gałęzie i konary, oddzielając drewnem i korą poszczególne elementy. 

Magia wstrząsnęła trawnikiem. Drzewo oderwało nosorożca od ziemi, a wszystkie fragmenty, które od niego odpadały, były natychmiast wyłapywane przez nowe pnącza i pędy. Przed nami wyrosło ogromne drzewo, wysokie na pięćdziesiąt metrów i z pniem o co  najmniej siedmiometrowej średnicy. Gigantyczny cypryśnik meksykański zwany też drzewem Montuzemy, zadrżał jeszcze raz, po czym zastygł w bezruchu. 

źródło:wikipedia.com

A niech mnie…

Babcia Frida wygramoliła się z czołgu. Jej twarz była pokryta krwią. Ruszyła biegiem w kierunku resztek muru. 

Niebo nad nami rozdarło się. Trąba powietrzna zaczęła wysuwać się z chmur, zmierzając w naszą stronę. Czas nam się skończył. 

-Nevada! -ryknął na mnie Rogan. 

Odwróciłam się. Biegł ku mnie. Ruszyłam mu naprzeciw. Wpadliśmy na siebie. Objął mnie mocno. 

Wiatr zniknął. Nagle zapadła cisza i wszystko uspokoiło się. Spojrzałam w górę. Oczy Rogana lśniły turkusowo. Sięgnął po swoją ostateczną moc. Znajdowaliśmy się w przestrzeni zerowej. Nic nie mogło jej przebić. W ten właśnie sposób niszczył całe miasta, obracając je w ruiny. 

A wokół nas szalał sztorm. Olbrzymie tornado uformowało się tuż za kopułą, jakby ktoś zgarnął burzowe chmury z nieba i skręcił je w jeden potężny wir. 

Tkwiliśmy w środku tego żywiołu, będąc jednocześnie całkowicie od niego odizolowani idealnym okręgiem przestrzeni zerowej wygenerowanej wokół Rogana. Za nami kolejna trąba powietrzna dotknęła ziemi. I jeszcze jedna.

Dobry Boże…

Bańka, w której się znajdowaliśmy zapulsowała, w wyniku czego moje kości wręcz zagrzechotały. Kopuła przed nami zaczęła pękać. 

Kolejny impuls. 

Kawały betonu oderwały się od szczytu kopuły i runęły w dół. 

Rogan miał nieobecny wzrok. Powoli zaczął się unosić. 

Przywarłam do niego mocno. Gdybym go nie powstrzymała, kontynuowałby, aż zużyłby całą swoją magię. Wszystko wokół nas uległoby zniszczeniu, a nasi ludzie nie byliby w stanie uciec. Byli zbyt blisko nas. 

Wciąż się wznosił. 

-Connor! Zostań ze mną. 

Jego ramiona nadal mnie obejmowały. Moje stopy oderwały się od ziemi. 

Trzeci impuls. Kopuła skruszyła się, jak pusta skorupka jajka. 

-Kocham cię, Connor. Proszę, wróć do mnie. Wróć -pocałowałam go. -Wróć. 

Powoli odwrócił głowę i spojrzał na mnie, jego oczy zdawały się być wciąż zapatrzone w coś odległego, jakbym dopiero co wyrwała go z głębokiego snu. Nagle rozpoznał mnie i jego przepełnione magią turkusowe tęczówki zalśniły. 

-Jestem tutaj -powiedział. 

Czwarty impuls uderzył w kopułę, rwąc ją na strzępy. Potężna budowla runęła, zamieniając się w gruzowisko. 

Alexander Sturm unosił się ponad nim na kolumnie wirującego powietrza. Ręce miał wzniesione, włosy targał mu porywisty wiatr. 

Złączył swoje dłonie. Tornado ruszyło w naszym kierunku, ryjąc głęboki rów w ziemi. Przeleciało nad nami i przez moment nad naszymi głowami mogliśmy dostrzec czyste niebo.

Rogan uśmiechnął się do Sturma. 

Alexander wyszczerzył swoje zęby. Drugie tornado przemknęło po nas i pognało dalej. 

Sturm wyrzucał coś z siebie z wściekłością. Widziałam, jak poruszają się jego wargi, ale nie słyszałam żadnych słów. 

Powietrze przed nami zaiskrzyło magią i w karmazynowym błysku pojawiła się Lenora Jordan, naga i nieustraszona, z wysoką uniesioną głową. Zaryzykowała teleportowanie się tutaj. Co za kobieta. 

Lenora spojrzała na Sturma i wzniosła swoje ręce. 

Srebrne łańcuchy grube niczym moje udo wystrzeliły z ziemi, przebiły trąbę powietrzną, na której unosił się Sturm i owinęły się wokół maga. Sturm krzyczał, a jego twarz wyrażała czystą agonię. Łańcuchy raniły go, ściskały i ściągały go w dół. Po chwili uderzył w trawę u stóp Lenory. 

Przez długą chwilę wpatrywała się w niego z pogardą, po czym raz jeszcze podniosła ręce. Magia zajaśniała wokół niej szerokim kręgiem. Kolejna przestrzeń zerowa. Stała wewnątrz niej ze związanym Sturmem u swoich stóp i czekała, aż kolejna, tym razem przezroczysta i wręcz łagodna trąba powietrzna, przeniosła ponad murem Adeyemi Ade-Afefe. Adeyemi wylądowała pomiędzy nami, wzniosła ręce i zaczęła tańczyć. 

Tańczyła i tańczyła, poruszając się w szybkim rytmie, wyginając się do przodu i ponownie prostując. A kiedy jej stopy kreśliły skomplikowane figury, tornada traciły swoją moc. Wirowały wolniej i wolniej, odrywając się od ziemi, aż rozproszyły się zupełnie na nocnym niebie. Burzowe chmury zaczęły się rwać, pozwalając przebić się pierwszym promieniom wschodzącego słońca. 

Adeyemi uśmiechnęła się szeroko, padła na trawę i zasnęła.