Iron and Magic Rozdział 3 cz. 4

Wybaczcie późną porę, ale korzystając ze znacznie lepszej niż prognozowana pogody, spędziliśmy cały dzień w plenerze. Na pocieszenie powiemy Wam, że nie jest to jeszcze ostatni fragment IaM i dopiero jutro przyjdzie nam na mniej więcej dwa miesiące rozstać się z Hugh i Elarą.
A teraz już nie wystawiamy dalej Waszej cierpliwości na ciężką próbę, lecz zapraszamy Was do lektury negocjacji pomiędzy (jeszcze) panną Harper a Preceptorem Żelaznych Psów. 

-Potrzebujesz armii -odezwał się Hugh. -A my potrzebujemy bazy. 

Przytaknęła. -Masz armię, a ja mam zamek. 

Jak dotąd zgadzali się ze sobą. 

-Omówimy warunki? -zapytała. -Czego od nas potrzebujecie?

-Moi ludzie będą potrzebować koszar, żywności i wyposażenia -odpowiedział. 

-To rozsądne. 

-Nie są rolnikami. Nie będą uprawiać pól ani doić krów. Nie będą też pomagać twoim ludziom w codziennych obowiązkach, chyba że będzie to miało związek z zapewnieniem bezpieczeństwa. 

Podniosła w zdziwieniu brwi. -Zatem czym się bedą zajmować całymi dniami?

-Będą patrolować okolicę. Będą ćwiczyć, szkolić się, naprawiać i fortyfikować zamek oraz bedą zajmować się wszelkimi zewnętrznymi zagrożeniami, którym przyjdzie nam stawić czoła. 

Specjalnie wtrącił to „nam”. Im prędzej dostrzeże w nim sojusznika, tym szybciej uda mu się nakarmić własnych ludzi.

źródło:cherrypoint.marines.mil

-Co będą ćwiczyć? -zapytała. 

-Wynajmujesz nas do bardzo specyficznych zadań. Moi ludzie muszą pozostawać w dobrej kondycji przez cały czas. 

-Wyobrażam sobie trzystu ludzi, którzy przez cały dzień będą łazić z kąta w kąt, objadać się moim jedzeniem i pić moje piwo -twardo rzekła Elara. 

-Tylko jeżeli będą po służbie. Na zmianę będą patrolować zamek i okolicę, a jeżeli zdecydują się pić piwo w czasie wolnym, będą musieli za nie zapłacić. Co doprowadza nas do kolejnego punktu. Żołnierze muszą otrzymywać żołd. 

Elara odchyliła się na swoim siedzeniu. -Oczekujesz ode mnie, że będę ich żywić, ubierać, wyposażać i jeszcze mam im płacić?

-Tak. W zamian za co ci żołnierze staną pomiędzy tobą, a niebezpieczeństwem. 

-Jeżeli będziemy płacić każdemu z twoich ludzi 500 dolarów miesięcznie, rachunek sięgnie stu pięćdziesięciu tysięcy. Gdybyśmy mieli takie pieniądze, wynajęlibyśmy najemników. I nie byłabym zmuszona zniżać się do brania udziału w tej małżeńskiej farsie. 

Zniżać się? Serio? -Kiedy Nez zacznie wyrzynać twoich ludzi niczym bydło pędzone na rzeź, przechadzając się wśród ich ciał i wdychając zapach ich krwi, będziesz miała szansę im o tym powiedzieć. 

Elara wyprostowała się. -Dbałam o swoich ludzi do teraz i potrafię poradzić sobie z Nezem i bez ciebie. 

-Mógłbym zdobyć ten zamek z dwudziestką swoich ludzi -stwierdził Hugh. -Mógłbym go spalić albo mógłbym zabić was wszystkich i zająć go. 

Pochyliła się ku niemu, wbijając w niego zimne, przepełnione wściekłością oczy. -Tylko spróbuj.

  Też nachylił się w jej stronę. -Mógłbym to zrobić, bo moi ludzie są zawodowymi żołnierzami. I będziesz ich tak traktować. 

-Nie potrzebujemy was. 

-Ależ potrzebujecie. Widziałem Neza w zeszłym miesiącu. Szykuje się na was. 

Blondwłosa Caitlyn pojawiła się w drzwiach. Savannah wzięła od niej dzban i odesłała ją ruchem dłoni. Po chwili na stole wylądowała mrożona herbata. 

Oczy Elary zwęziły się. -I niby powinnam w to uwierzyć?

-Tak. 

-W słowa człowieka, który zdradził swoich przyjaciół?

-W słowa człowieka, który zamierza cię poślubić bez wnikania w twoją przeszłość. Jakoś nie widzę kolejki adoratorów, czekających pod twoimi drzwiami. 

Cofnęła się. -Skąd mam wiedzieć, czy nie współpracujesz z Nezem?

-Masz przed sobą Preceptora Żelaznych Psów -warknął z tyłu Stoyan. 

Hugh podniósł rękę. Stoyan momentalnie zamilkł. 

-Nez nie kłopotałby się takimi podstępami - rzekł Hugh. -Nie jesteś warta aż takiego zachodu. Jesteś łatwą zdobyczą. 

Otworzyła usta. 

-Ilu z twoich ludzi potrafi zabić wampira w pojedynku jeden na jednego?

Nie odpowiedziała. 

-A każdy z moich jest do tego zdolny. Byli szkoleni do ich zabijania, bo Nez i ja spędziliśmy dekadę na wzajemnych próbach zamordowania się. Przesłał mi głowę mojego przyjaciela z lat dzieciństwa, a po tygodniu spotkał się ze mną w Charlotte na kawie. To jest takiego typu człowiek. Tak więc fukaj sobie, ile tylko chcesz, księżniczko. Ale i tak wyjdziesz za mnie, bo nie masz innego wyboru. Nie wygrasz tej walki z rolnikami. Potrzebujesz bezwzględnych, okrutnych sukinsynów, takich jak ja, a z tego co widzę, tylko ja się tutaj pojawiłem. 

Wpatrywali się w siebie w milczeniu. 

-Dostaniecie żywność, wyposażenie i miejsce do spania -odezwała się wreszcie. -Twój wybór. Wóz albo przewóz. 

-Zgadzam się. W zamian pozwolisz mi dokonać modyfikacji i napraw zamku według mojego uznania. I pokryjesz wszelkie niezbędne koszty. 

-Przedyskutujemy każdą z modyfikacji indywidualnie -odpowiedziała. 

-Nie. 

-Mogę nie dysponować odpowiednimi zasobami. 

-W porządku. Porozmawiamy o budżecie, biorąc pod uwagę, że roboty związane z zabezpieczeniem tego miejsca będą miały priorytet. 

-Dobra - rzuciła. -Nie tolerujemy tutaj żadnych przestępstw. Skoro twoi ludzie będą tu przebywać, muszą podporządkować się naszym prawom. Jeżeli ktoś z nich zamorduje albo zgwałci kogokolwiek z miejscowych, karą za to będzie śmierć. Egzekucją zajmiesz się sam. A jeżeli odmówisz, uwierz mi, pożałują, że to nie ty się za to wziąłeś. 

-Zgoda. -Przyszła teraz kolej na wynegocjowanie doposażenia. -Będziemy potrzebować dodatkowych piętnastu koni. -Brakowało im wprawdzie siedemnastu wierzchowców, ale konie były pieruńsko drogie. 

-Okay.

Cholera. Powinien prosić o dwadzieścia. 

-I żeby była pełna jasność -dodała Elara. -to małżeństwo funkcjonuje tylko na papierze. 

-Złociutka, nie masz takiej kasy, by skłonić mnie do czegoś więcej.

Policzki jej się zaróżowiły. -Jeżeli nas zdradzisz, zadbam o to, by nie uszło ci to płazem. 

-Jeszcze się nie pobraliśmy, a już cierpię. 

-No to coś nas łączy - warknęła. 

Jednocześnie odchylili się ku oparciom swoich krzeseł. Miał wziąć sobie za żonę wredną harpię. Świetnie. Po prostu wyśmienicie.

Dugas wystąpił do przodu, nachylił się i wyszeptał coś do ucha Elary. 

-Będę musiała przeprowadzić inspekcję twoich żołnierzy -odezwała się nieznoszącym sprzeciwu głosem Elara. -Musimy wiedzieć, co dostajemy w zamian za naszą żywność. 

-Spoko -posłał jej leniwy uśmiech. -A moi ludzie będą musieli sprawdzić twoje konie i nowe kwatery w zamku. 

-Najpierw przegląd twoich sił. 

Hugh nalał sobie herbaty i głową wskazał w kierunku drzwi. -Rzuć okiem za mury swojego zamku.